Σωτήρης Γλυκοφρύδης: “Η ΑΟΖ και το Ταγκό”

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Ο επόμενος μεγάλος πόλεμος θα γίνει από κάποια μαλακία στα Βαλκάνια, είπε πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μπίσμαρκ (ο Β’ μπορεί να θεωρηθεί συνέχεια του Α’). Ο επόμενος μεγάλος πόλεμος θα είναι σύγκρουση πολιτισμών, είπε πρόσφατα ο Χάντιγκτον. Ευχόμαστε να μην έχει αφορμή κάποια ΑΟΖ , με την απληστία να κινεί τα νήματα.

Αυτό που κάποιοι θερμοκέφαλοι πρέπει να καταλάβουν είναι πως η προκοπή του ανθρώπου εξαρτάται από τη γνώση, με πρώτιστη την αυτογνωσία. Η οποία γνώση καταρρίπτει ιδεοληψίες, προλαμβάνει τραγωδίες και απομυθοποιεί τη ζωή, έχοντας ως αντίτιμο ένα ιδιαίτερο για τους περισσότερους “φρικιό” που λέγεται Αλήθεια.

Αλήθεια πρώτη – Η ΑΟΖ είναι «ταγκό για δυο» και δεν μπορεί να χαραχτεί μονομερώς. Το να στήσει κάποιος ΑΟΖ μόνος του σε περιβάλλον γειτονιάς είναι σαν να χορεύει σε πίστα κοσμική το χορό ετούτο μοναχός του. Αν δεν ξέρει τα βασικά, ας τα μάθει από το χοροδιδασκαλείο που λέγεται «Διεθνής πρακτική». Και το πρώτο που προκύπτει είναι πως πρέπει να διαλέξει την πιο κοντινή γειτόνισσα για ντάμα.

Αλήθεια Β΄ – Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ούτε καν τα βήματα: Αφού κάποιος διαλέξει την κοντινή του παρτενέρ, και αυτή τον αποδεχθεί, πρέπει να εκτελέσουν ορισμένη κινητική συμπεριφορά με βήματα που θα διέπονται από υποβόσκοντα ερωτισμό. Με την αποδοχή ενός ρυθμού σήμερα από μια ορχήστρα που λέγεται «Πολιτισμός». Αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί να χορέψει κάποιος το χορό ετούτο με τσαρούχια ούτε η ντάμα με τα τρίχινα υποδήματα της στέπας, αλληλοκοιταζόμενοι μοχθηρικά.

Αλήθεια Γ΄ – Αφού δεν ξέρεις, κοίταξε να μάθεις: Υπάρχουν χώρες που τα νησιά τους στερήθηκαν ή κουτσουρεύτηκαν στην ΑΟΖ τους, και όσα την έλαβαν πλήρως, βρίσκονται κατά βάση σε ωκεανούς. Η πλήρης εφαρμογή ΑΟΖ σε ημίκλειστες θάλασσες όπου υπάρχουνε νησιά υφίστανται περιορισμούς, ιδίως τα μικρά. Παρότι η χάραξη της υφαλοκρηπίδας, σαν παλαιό βαλς, βρίσκεται υποβαθμισμένη, διατηρείται η αρχή των ασφαλών πλαισίων εύρους των χωρών στη θάλασσα, που λέγονται «χωρικά ύδατα ή αιγιαλίτιδα ζώνη». Και σε ορισμένα από αυτά ακόμη υφίστανται σε ιδιαίτερες συνθήκες περιορισμοί, και γι’ αυτό δεν εκτείνονται όλα τα χωρικά ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως πιστεύεται, αλλά και σε 6, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και στα 3 ναυτικά μίλια. Οι ιδιομορφίες χαρακτηρίζουν το εύρος των θαλασσών που δικαιούται η κάθε χώρα, τόσο σε καταδικά της χωρικά ύδατα όσο και σε υφαλοκρηπίδα και κατ’ επέκταση ακόμη περισσότερο σε χάραξη ΑΟΖ.

Αλήθεια Δ΄ – Η κουτοπονηριά του βλαχο-απατεώνα, ιδιαίτερο δείγμα γραφής στα καθ’ ημάς: ένα ψέμα αναπαραγόμενο στο χρόνο καταντάει αυταπόδεικτη αλήθεια, γενόμενος αυτός που δεν σκέπτεται επισταμένως (με πρώτιστη αρχή να θέτει τον εαυτό του εκτός των καθιερωμένων αναζητώντας αποδείξεις) εμπαθής ιεροεξεταστής και διώκτης Γαλιλαίων. Από μικρό με είχαν μάθει, βασικά από χάρτες επίσημους, πως το Αιγαίο ήταν ¨λίμνη ελληνική¨, με τις διαχωριστικές γραμμές μας να φτάνουν στα παράλια της Τουρκίας. Πρόσφατα κατάλαβα πως νομικά η θάλασσα που μας ανήκει δεν είναι ούτε η μισή, για την ακρίβεια έχουμε το 43,5%, η Τουρκία το 7,5%, ενώ το 49% είναι ελεύθερο ως ανοιχτά διεθνή νερά. Ακόμα και τώρα κάποιοι εθνοπατέρες δάσκαλοι μου τσαμπουνάνε πως μπορώ να επεκταθώ σε αυτά, αβρόχοις ποσί, αλλά και αυτοί ανήκουνε στον κυβερνομαχαλά ενός τόπου όπου βασιλεύει το απατεωνο-λαϊκο-λεβέντικο μαζί με το τουριστικό συρτάκι.

Αλήθεια Ε΄ – Τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκιά γενόμενοι ζευγάρι ξεκίνησαν για το ταγκό, καυγά, κραδαίνοντας χατζάρες. Ο Έλλην αδύνατος και πρόσφατα κλεφτοκοτάς, με βιώματα μεγαλοϊδεατισμού του παρελθόντος, ο Οθωμανός μεγαλόσωμος και βάρβαρος, ακόμα με βιώματα επέκτασης του μεγαλοϊδεατισμού στο μέλλον. Και οι δυο αποζητούν να αναβιώσουν παρελθόν, δίνοντας στα παιδιά τους φαγητό που για την ανέλιξή τους είναι λάθος. Έτσι, μη κατέχοντας η πολιτεία μας ούτε τις ελάχιστες τύψεις που για τα 4 επιπλέον μίλια απατεωνίστικου ελέγχου του αιθέρα, ενάντια στα διεθνώς καθιερωμένα να μην υπερβαίνει τη θαλάσσια βάση των 6 μιλίων, και πρωτοτυπώντας τα έχει κάνει 10, και για τα λίγα αυτά επιπλέον μίλια πεθαίνουν παλικάρια, επιζητά να μεγαλώσει το κακό δημιουργώντας εκατόμβη συμφορών με μια καταπάτηση οικοπέδων, με μια καταπάτηση ΑΟΖ, που δεν τολμά να επικυρώσει ούτε να καταθέσει συντεταγμένες σε κάποιον επίσημο φορέα, επιζητώντας τα τετελεσμένα. Ερεθίζοντας τον Τούρκο, που δεν μπλοφάρει και είναι πιο σοβαρός από εμάς που βρισκόμαστε μεταίχμιοι μεταξύ του Μεγαλέξανδρου και του Καραγκιόζη. Με μια ματιά σε αποφάσεις δικαστηρίων επί διαφορών ΑΟΖ μεταξύ κρατών, που μπορεί να τις αντλήσει ο οποιοσδήποτε από τον ιστότοπο της Χάγης, θα καταλάβει γιατί δεν θέλουμε να κάτσουμε με τον Αγαρηνό να συζητήσουμε ούτε στο τραπέζι. Γιατί θα χάσουμε πολλά, ενώ εκείνος λίγα.

Εν κατακλείδι, επειδή κανένα δεν συμφέρει ο τσακωμός και περισσότερο ο σκοτωμός, και για την ΑΟΖ πρέπει να χορέψουμε με το γείτονα αυτόν ταγκό προς σύμβαση θαλάσσης, έστω και αν εκείνος δεν την αποδέχεται στον τόπο του Αιγαίου, ας προσποριστούμε τον διεθνή παράγοντα για να κατευθυνθούμε αμφότεροι στο χοροδιδάσκαλο της Χάγης. Το πρόβλημα, επαναλαμβάνω, είναι ότι θα χάσουμε πολλά από αυτά που θεωρούμε κεκτημένα, με τους υπεύθυνους που διάλεξαν το δρόμο αυτό να κατηγορούνται για προδότες. Και από την άλλη πλευρά θα συμβεί περίπου το αυτό. Τόσο εμείς όσο κι οι Τούρκοι δεν είμαστε έτοιμοι να χορέψουμε ταγκό, εκείνοι ως βαρβαρο- άξεστοι, εμείς ως κουτοπόνηροι και με λεονταρισμούς, απατεώνες.

Το μόνο που με ευχαριστεί είναι ότι απευθύνουμε συχνά ¨αυστηρό μήνυμα¨ προς την Τουρκία, ξεφτιλίζοντας την έννοια της κάθε σοβαρότητας. Αυτό είναι το προσόν του Έλληνα, να παίρνει κάτι από το τίποτα, να το πηγαίνει στα ουράνια και κατόπιν να το ξεφτιλίζει άγρια, μέσα από το περιβάλλον της ζωής που προΐσταται το σατυρικό δράμα.