Σωτήρης Γλυκοφρίδης: “Το τέλος της βεβαιότητας και η ανάσταση του Πάσχα”

Γράφει ο Σωτήρης Γλυκοφρύδης

Από την εποχή του Αϊνστάιν έως σήμερα η έννοια της σταθερότητας, της σιγουριάς, συνέχεια καταρρέει. Η κβαντομηχανική, η θεώρηση της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ και γενικά η μοντέρνα φυσική, ρέπουν προς το χάος. Η εποχή ήδη είχε ξεκινήσει από τον Δαρβίνο που ο παράγων ¨τύχη¨ παίζει καθοριστικό ρόλο στη φυσική επιλογή. Η λογική μας όπως και τα μαθηματικά αποδείχτηκε πως είχαν μη πεπερασμένα αξιώματα, αρχής γενομένης από τον Ράσελ – Γκέντελ και τον Καντόρ. Από τον Χαμπλ και πέρα το κοσμικό στερέωμα παρουσιάστηκε με μαύρες τρύπες, φυσαλίδες αμφιμονοσύμπαντων διαστάσεων από έναν ¨τυφλό ωρολογοποιό¨ κατά τους νεοδαρβινιστές βιολόγους. Το χαοτικό σύστημα του καιρού έδειξε πως τα πάντα στη φύση είναι τόσο ευαίσθητα ώστε μικρές διακυμάνσεις ελάχιστων παραγόντων συντελούν σε μεγάλες αποκλίσεις. Όλος ο ντετερμινισμός, η αιτιοκρατία κλονίζεται αποδεικνυόμενη σαν την οικονομία όπου το φαινόμενο της καλής νοικοκυράς μεταπήδησε όχι μόνο στην επενέργεια των αντιθέτων τύπου μαρξιστικής και ελεύθερης οικονομίας αλλά και σε χάος της επικρατούσης οικονομίας που συνοψίζεται σε αντίθεση πατριαρχών όπως Κέυνς και Φρίντμαν. Η γνώση πια δεν αποδεικνύει αίσθηση δύναμης αλλά συναίσθηση αδυναμίας.