Με αφορμή τις πυρκαγιές…

Γράφει ο Νίκος Ταμπακίδης

Πρώην Δήμαρχος Αγίων Αναργύρων

Πρώην Γ. Γραμματέας

Περιφέρειας Ιονίων νήσων

[email protected]

Οι πυρκαγιές είναι ένα φαινόμενο πολυαιτιατό, πολύπλοκο και χαοτικό, που προξενεί μεγάλα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα με απώλειες σε:

  • Ανθρώπινες ζωές

  • Κατοικίες, δίκτυα υποδομών, καλλιέργειες, κτηνοτροφικό κεφάλαιο, δασικά προϊόντα κ.λ.π.

Το σύστημα διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών είναι αρκετά εσωστρεφές και αποκλείει την εισαγωγή ιδεών, μέσων και τεχνικών που μπορούν να βελτιώσουν πολλές αδυναμίες.

Παραδείγματα αποτελούν…

  1. Η άμεση αντιμετώπιση πυρκαγιών σε απομακρυσμένες και δυσπρόσιτες περιοχές ή περιοχές μεγάλου υψομέτρου (αυτό είχε επιτευχθεί με τη δημιουργία αερομεταφερόμενων με ελικόπτερα “δασοκομάντος” κατά την περίοδο 1993 έως 1997, υπηρεσία που καταργήθηκε μετά το 1998).

  2. Η χρήση της φωτιάς ως εργαλείο δασοπυρόσβεσης (αντίπυρ).

Οι πυρκαγιές δεν είναι δυνατό να εξαλειφθούν πλήρως στα μεσογειακά δασικά οικοσυστήματα καθώς αποτελούν σημαντικό παράγοντα για τη λειτουργία τους. Επομένως, στόχος ενός σύγχρονου συστήματος διαχείρισης δεν είναι η εξάλειψη των πυρκαγιών αλλά η μείωση της επικινδυνότητάς τους και των καταστροφών που ενδέχεται να προκαλέσουν.

Σε ένα σύγχρονο σύστημα, το πρόβλημα των πυρκαγιών θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από την πολιτεία ενιαία, μέσα από ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό πλαίσιο διαχείρισης των πυρκαγιών δασών και υπαίθρου, και όχι με μεμονωμένες και ασύνδετες υπηρεσίες και δράσεις πρόληψης ή καταστολής.

Ο συνολικός και ενιαίος σχεδιασμός θα πρέπει να αφορά την πρόληψη και καταστολή των πυρκαγιών, καθώς και την αποκατάσταση και ανασυγκρότηση των καμένων εκτάσεων σε μία αλυσιτελή διαδικασία. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια διεπιστημονική ομάδα για την άμεση υποστήριξη αποκατάστασης των πληγέντων περιοχών κατά τα πρότυπα της αμερικάνικης υπηρεσίας BAES (Burned Area Emergency Response) σε κεντρικό επίπεδο.

Σκοπός της διαχείρισης των πυρκαγιών θα πρέπει να είναι η ενίσχυση της ανθεκτικότητας όλων των παραγόντων που πρέπει να προστατευτούν (κοινωνία, οικονομία, περιβάλλον) με σκοπό την ελαχιστοποίηση των συνεπειών.

Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, κάθε μονάδα χρήματος που επενδύεται στην πρόληψη, ιδίως στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών, ισοδυναμεί με πολλαπλάσια εξοικονόμηση χρήματος από τη μείωση των αναγκών της δασοπυρόσβεσης και τις καταστροφές που προξενεί η πυρκαγιά.

Είναι κοινή πεποίθηση ότι στη διαχείριση των πυρκαγιών δασών και υπαίθρου, κατά κανόνα, μεγαλύτερες πιστώσεις βοηθούν σε βελτίωση της αποτελεσματικότητας. Η πολυπλοκότητα του φαινομένου και οι προεκτάσεις του δεν επιτρέπουν μια τόσο απλοϊκή συσχέτιση. Όπως προκύπτει από τα διαθέσιμα στοιχεία, ο υπερδιπλασιασμός των διατιθεμένων πιστώσεων στη χώρα μας κατά την τελευταία εικοσαετία δεν είχε σαν συνέπεια καλύτερα αποτελέσματα όσον αφορά την καμένη έκταση ή τη μείωση των καταστροφών.

Συνεπώς, η μακροχρόνια αποτελεσματική αντιμετώπιση των πυρκαγιών θα πρέπει να σχεδιάζεται ενιαία και να στηρίζεται επάνω σε ένα ισορροπημένο μίγμα πολιτικών και μέτρων πρόληψης και καταστολής και την ανάλογη κατανομή επιχειρησιακών πόρων και χρηματοδότησης.

Η μεταπυρική αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων έχει άμεση σχέση με την πρόληψη επειδή συνδέεται με τη μορφή και τα χαρακτηριστικά της βλάστησης που θα εκτεθεί στον κίνδυνο από πυρκαγιές στο μέλλον. Το ίδιο ισχύει και για την αποκατάσταση των ζημιών σε κατοικίες και υποδομές και την οικονομική ανασυγκρότηση περιοχών που έχουν πληγεί σοβαρά από δασικές πυρκαγιές καθώς η πρόληψη μειώνει την έκθεση στον κίνδυνο και μειώνει τον αντίκτυπο της πυρκαγιάς.

Ο συντονισμός του συνόλου των φορέων που συμμετέχουν στη δασοπυρόσβεση (Π.Υ., Δ.Υ., Ένοπλες Δυνάμεις, Εθελοντές, Ο.Τ.Α., Γ.Γ.Π.Π., κ.λ.π.) θα πρέπει να υποστηριχθεί από ένα μηχανισμό συνεργασίας και συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων υπηρεσιών. Ο κεντρικός αυτός συντονιστικός μηχανισμός διαχειρίζεται τα περιστατικά των πυρκαγιών και χρησιμοποιεί τυποποιημένες υπηρεσίες και λειτουργίες καταστολής πυρκαγιών από οποιονδήποτε (επίσημα καταχωρημένο) φορέα μπορεί να τις προσφέρει.

Κάτι τέτοιο μπορεί να αποτελεί καινοτομία για τα ελληνικά δεδομένα πλην όμως λειτουργεί επιτυχημένα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην Αμερική στο πλαίσιο του Εθνικού Συστήματος Διαχείρισης Περιστατικών (National Interagency Incident Management System, NIIMS) επιτρέποντας τη συνεργασία ανάμεσα σε έξι ομοσπονδιακούς αλλά και το σύνολο των πολιτειακών φορέων των ΗΠΑ.

Η διαχείριση των πυρκαγιών δασών και υπαίθρου και τα βαθύτερα αίτια για το πρόβλημα μπορούν να θεωρηθούν:

1. Η απουσία ενός εθνικού επιστημονικού, συντονιστικού φορέα για τον σχεδιασμό πολιτικής και στρατηγικής για την προστασία των δασών από τις πυρκαγιές ο οποίος να συνδέεται με την επιχειρησιακή πράξη.

2. Η έλλειψη ενιαίου Εθνικού Σχεδίου Προστασίας από τις πυρκαγιές δασών και υπαίθρου το οποίο να ολοκληρώνει τις αρμοδιότητες και το ρόλο όλων των εμπλεκόμενων φορέων στα θέματα της διαχείρισης των πυρκαγιών (Π.Υ., Δ.Υ., Ο.Τ.Α., Γ.Γ.Π.Π., Εθελοντές, Ένοπλες Δυνάμεις, κ.λ.π.).

3. Η διάσπαση του ολοκληρωμένου σχεδιασμού της διαχείρισης των πυρκαγιών σε απομονωμένες και ασύνδετες δράσεις είτε πρόληψης είτε καταστολής, δημιουργώντας συντεχνιακά και υπηρεσιακά σιλό.

4. Η έλλειψη κλίματος και πνεύματος συνεργασίας ανάμεσα στους εμπλεκόμενους φορείς και υπηρεσίες και ιδιαίτερα μεταξύ Πυροσβεστικού Σώματος και Δασικής Υπηρεσίας.

5. Η καταφανής πριμοδότηση της καταστολής σε σχέση με την πρόληψη τόσο σε επίπεδο στρατηγικής όσο και σε επίπεδο χρηματοδότησης.

6. Η εξαφάνιση της πρόληψης μέσω της υποχρηματοδότησης των έργων που την αφορούν και την αποδόμηση της κάθετης οργάνωσης της Δασικής Υπηρεσίας η οποία θα υποστήριζε τον συντονισμό του έργου της πρόληψης των πυρκαγιών σε εθνικό επίπεδο.

7. Οι πολιτικές παρεμβάσεις που δε συνδυάζονται με επιστημονική τεκμηρίωση των αντίστοιχων επιλογών (όπως η μεταφορά της δασοπυρόσβεσης στην Π.Υ. με το ν.2612/25-05-1998, ενώ ήδη είχε αρχίσει η αντιπυρική περίοδος).

8. Η έλλειψη επαγγελματικής και πιστοποιημένης εκπαίδευσης του προσωπικού για την κάλυψη επιχειρησιακών ρόλων διοίκησης των επιχειρήσεων δασοπυρόσβεσης.

9. Το χαμηλό επίπεδο συντονισμού για την αντιπυρική προστασία των δασών και ειδικότερα στη φάση της καταστολής.

10. Η διαχρονική αύξηση (τελευταίες δεκαετίες) της συνέχειας και του φορτίου της δασικής καύσιμης ύλης σαν συνέπεια της εγκατάλειψης και της υποχρηματοδότησης της διαχείρισης των δασών.

11. Η υπερβολική εξάρτηση του συστήματος δασοπυρόσβεσης από τα εναέρια μέσα.

12. Η μεταφορά πρακτικών πυρόσβεσης αστικών πυρκαγιών στις πυρκαγιές δασών και υπαίθρου.

13. Η στρεβλή αντίληψη της υπερβολικής είτε προστασίας είτε καταστολής στη διαχείριση του προβλήματος που οδηγεί στο παράδοξο των μεγάλων πυρκαγιών.

14. Το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που αντιλαμβάνεται τον δασικό χώρο ως γεωτεμάχιο και όχι ως παραγωγικό πόρο.

15. Η έλλειψη αντίληψης του κινδύνου πυρκαγιάς στη ζώνη μείξης δασών-οικισμών και κυρίως

16. Ο αποκλεισμός της επιστημονικής γνώσης, της καινοτομίας και της τεχνολογίας από την επιχειρησιακή πράξη της διαχείρισης των πυρκαγιών δασών και υπαίθρου.

Όλα τα παραπάνω περιγράφουν και αναγνωρίζουν την ύπαρξη του προβλήματος των δασικών πυρκαγιών και την έλλειψη διαλειτουργικότητας και συντονισμού των αρμόδιων υπηρεσιών.

Η ικανότητα αναγνώρισης της ύπαρξης και διατύπωσης του σωστού προβλήματος και της εφαρμογής των κατάλληλων λύσεων είναι το πραγματικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που διακρίνει άτομα, οργανισμούς και κοινωνίες.

Ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνουμε ή ορίζουμε ένα πρόβλημα, στην περίπτωσή μας η διαχείριση της δασοπυρόσβεσης, οι ενέργειες που κάνουμε και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούμε για να δικαιολογήσουμε τις ενέργειες αυτές, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Ως εκ τούτου, η διατύπωση βασικών ερωτημάτων ή αμφιβολιών σχετικά με κάποια προβλήματα, κάποιες βασικές ενέργειες και επιχειρήματα, είναι σε κάθε περίπτωση μια σημαντική διαδικασία.

Η διαδικασία αυτή εξελίσσεται σε 4 βήματα:

  1. Αναγνώριση της ύπαρξης του προβλήματος

  2. Διατύπωση του προβλήματος

  3. Εύρεση της λύσης του προβλήματος

  4. Εφαρμογή της λύσης (διαχείριση της δασοπυρόσβεσης)

Ο μεγάλος κίνδυνος είναι να επιλύσουμε σωστά το λάθος πρόβλημα!!

Είναι ένα συνηθισμένο λάθος και χρειάζεται μεγάλη προσοχή.

Λέγεται ότι όταν ο Albert Einstein ρωτήθηκε τι τον βοήθησε περισσότερο να διατυπώσει τη θεωρία της σχετικότητας απάντησε: «Η ανακάλυψη του τρόπου να διατυπώσω το πρόβλημα».

O Στρατηγός H. Norman Schwartzkopf είχε δηλώσει: «Αφότου ζύγισα πολλά σχέδια (για τη διεξαγωγή του πολέμου του Κόλπου το 1992), για περισσότερες από 4 ώρες, συνειδητοποίησα πως έθετα την ερώτηση με λάθος τρόπο»

Για να ορίσουμε σωστά το πρόβλημα της διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών, πρέπει:

  • Να συμπεριλάβουμε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη στην ανάλυση του προβλήματος.

  • Να δημιουργήσουμε ένα ευρύ φάσμα επιλογών από το οποίο θα επιλέξουμε.

  • Να θέσουμε με ευρύτητα τα όρια του προβλήματος.

  • Να προσεγγίσουμε το πρόβλημα συστημικά, δηλαδή να εξετάζουμε το ευρύτερο σύστημα στο οποίο βρίσκεται το πρόβλημα, δίχως να το χωρίζουμε σε μικρά απομονωμένα μέρη.

Η εμπειρία από τη λειτουργία διοικητικών δομών στη χώρα μας είναι πως υπάρχουν σημαντικότατες διαφορές μεταξύ του τρόπου που οι μηχανισμοί των διάφορων δομών ορίζουν, συλλέγουν, επεξεργάζονται και χρησιμοποιούν τα διάφορα στοιχεία. Είναι προφανές πως η κατάσταση αυτή κάνει πολύ δύσκολη την αποτελεσματική συνεργασία μεταξύ διοικητικών δομών, που στην περίπτωση της διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών, δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα.

Είναι πολύ σημαντικό να γίνει σαφές ότι η διαλειτουργικότητα επιβάλλει ενιαία λειτουργικά χαρακτηριστικά και αποτελεί – έστω και αφανώς- προϋπόθεση για να διαθέτει στην πράξη ένα σύστημα τη δυνατότητα πολλαπλών επιλογών!

Ένας τομέας όπου μπορεί εύκολα να αποδειχθεί ότι η διαλειτουργικότητα υποστηρίζει την δυνατότητα πολλαπλών επιλογών είναι ο Τομέας της Πολιτικής Προστασίας, ο οποίος μάλιστα αποτελεί έναν απαιτητικό και κρίσιμο χώρο δοκιμασίας και αξιολόγησης της Δημόσιας Διοίκησης και της Αυτοδιοίκησης.

Σε όλα, λοιπόν, τα σοβαρά σχέδια αντιμετώπισης έκτακτων περιστατικών υπάρχει αναλυτική περιγραφή των ενεργειών που πρέπει να κάνει αυτός που πρώτος φτάνει (first responder) στον τόπο ενός έκτακτου περιστατικού, έστω στην εκδήλωση μιας δασικής πυρκαγιάς. Κατά κανόνα, μια από τις πρώτες ανάγκες είναι ο συντονισμός της κυκλοφορίας για την πιθανή απομάκρυνση πολιτών και την διευκόλυνση της πρόσβασης στην περιοχή δυνάμεων της Πυροσβεστικής, της ΔΕΗ, σκαπτικών μηχανημάτων κλπ.

Το σύστημα προβλέπει να μπορούν να υπάρχουν πολλές επιλογές για την αντιμετώπιση των πρώτων αναγκών για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας στο χώρο εκδήλωσης του περιστατικού. Ο first responder μπορεί να είναι ένα περιπολικό της αστυνομίας, μια μονάδα της Δημοτικής Αστυνομίας, μια μονάδα της Πυροσβεστικής που υπάρχει στη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου σε αρκετά σημεία δασικών περιοχών, ή ακόμα και ένα οργανωμένο στέλεχος σχετικής εθελοντικής οργάνωσης με έναν στοιχειώδη εξοπλισμό.

Η απαίτηση για διαλειτουργικότητα δεν εμποδίζει οποιονδήποτε από τους παραπάνω αναφερθέντες να αποτελεί τον first responder, που θα κάνει τις πρώτες ενέργειες ρύθμισης της κυκλοφορίας. Αυτό που επιβάλλει η εφαρμογή της διαλειτουργικότητας είναι να υπάρχουν κοινές συχνότητες επικοινωνίας και κοινή ορολογία σε ό,τι αφορά τα απαραίτητα στοιχεία που θα διευκολύνουν την αποτελεσματική αντιμετώπιση του έκτακτου περιστατικού και θα επιτύχουν τη μείωση των επιπτώσεων στους πολίτες, στο Περιβάλλον και στην τοπική Οικονομία.

Το ότι δεν υπάρχει ένας αξιόπιστος φορέας καταγραφής, διαχείρισης και αξιολόγησης των λειτουργικών διαδικασιών για όλες τις φάσεις διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών, έχει άμεσο αντίκτυπο στη λειτουργία και το συντονισμό όλων των αρμόδιων φορέων, εφόσον οι υπηρεσίες αυτές δε «μιλούν» μεταξύ τους. Με βάση τα παραπάνω, είναι αυτονόητο ότι οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση της διαχείρισης των δασικών πυρκαγιών, αλλά και η εφαρμογή μεταρρυθμίσεων στη Δημόσια Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση, θα είναι ημιτελής (μια από τα ίδια), εφόσον δε λύσουμε το ζήτημα της διαλειτουργικότητας* στο χώρο της Δημόσιας Διοίκησης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δύσκολο μεν, απαραίτητο δε.

Όσοι παρακολουθούν τους ευρωπαϊκούς δήμους, γνωρίζουν ότι οι δημοτικές υπηρεσίες της Πορτογαλίας, της Ιταλίας, της Ιρλανδίας και της Σουηδίας και όχι μόνο, μπορούν να συνεργάζονται μεταξύ τους, σα να είναι μια υπηρεσία, για όλα τα θέματα που αφορούν τους πολίτες.

Τον Μάρτιο του 2017, η Κομισιόν εξέδωσε την Ανακοίνωση COM(2017) 134 με τίτλο: «Ευρωπαϊκό πλαίσιο διαλειτουργικότητας – Στρατηγική εφαρμογής». Τόσο η Ανακοίνωση της Επιτροπής, όσο και το παράρτημα Ι αυτής της Ανακοίνωσης {SWD (2017) 112 final, SWD (2017) 113 final – Σχέδιο δράσης για τη διαλειτουργικότητα} αφορούν στη Δημόσια Διοίκηση στον ευρωπαϊκό χώρο και έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Αυτό που επιδιώκει η Επιτροπή με την προαναφερθείσα Ανακοίνωση είναι να προωθήσει την αρχιτεκτονική ενιαίων χαρακτηριστικών για τη Δημόσια Διοίκηση στην Ευρώπη. Όπως αναφέρεται στο κείμενο της Επιτροπής, το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Διαλειτουργικότητας (ΕΠΔ) είναι μια από κοινού συμφωνημένη προσέγγιση για την παροχή ευρωπαϊκών δημόσιων υπηρεσιών με διαλειτουργικό τρόπο. Ορίζει τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές για τη διαλειτουργικότητα με τη μορφή κοινών αρχών, μοντέλων και συστάσεων.

Όπως τονίζεται με απόλυτη σαφήνεια στην Ανακοίνωση COM(2017) 134 της Επιτροπής- υπάρχουν οι εξής τέσσερεις βασικές συνιστώσες της διαλειτουργικότητας στο επίπεδο εφαρμογής της στις Δημόσια Διοίκηση:

  • Νομική διαλειτουργικότητα

  • Οργανωτική διαλειτουργικότητα

  • Σημασιολογική διαλειτουργικότητα

  • Τεχνική διαλειτουργικότητα

*Έχω μιλήσει για το θέμα της διαλειτουργικότητας και τη σημασία της στο Forum στα Κύθηρα το 2018 και στο Forum στον Πόρο το 2019.

Στην Ανακοίνωση COM(2017) 134 της Επιτροπής επαναδιατυπώνονται οι βασικές αρχές διαλειτουργικότητας των ευρωπαϊκών υπηρεσιών που υπήρχαν και στο προηγούμενο ΕΠΔ. Οι εν λόγω αρχές της διαλειτουργικότητας, περιγράφουν το πλαίσιο σχεδιασμού και εφαρμογής των ευρωπαϊκών Δημόσιων Υπηρεσιών. Στην ουσία, είναι ένας οδικός χάρτης που αναδεικνύει τις θεμελιώδεις πτυχές λειτουργικών χαρακτηριστικών για τη δημιουργία διαλειτουργικών ευρωπαϊκών δημόσιων υπηρεσιών.

Κατά την ως άνω Ανακοίνωση, οι δώδεκα βασικές αρχές του ΕΠΔ ομαδοποιούνται σε τέσσερις κατηγορίες:

  1. Αρχή που καθορίζει το πλαίσιο των δράσεων της ΕΕ για τη διαλειτουργικότητα (αριθ. 1).

  2. Βασικές αρχές διαλειτουργικότητας (αριθ. 2 έως 5).

  3. Αρχές που αφορούν τις γενικές ανάγκες και προσδοκίες των χρηστών (αριθ. 6 έως 9).

  4. Θεμελιώδεις αρχές για τη συνεργασία μεταξύ δημόσιων διοικήσεων (αριθ. 10 έως 12).

Αρχές του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Διαλειτουργικότητας

  1. Επικουρικότητα και αναλογικότητα
  2. Ανοικτός χαρακτήρας
  3. Διαφάνεια
  4. Δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης
  5. Τεχνολογική ουδετερότητα και φορητότητα των δεδομένων
  6. Λειτουργία με επίκεντρο τον χρήστη
  7. Ένταξη και προσβασιμότητα
  8. Ασφάλεια και προστασία της ιδιωτικής ζωής
  9. Πολυγλωσσία
  10. Διοικητική απλούστευση
  11. Διατήρηση των πληροφοριών
  12. Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της αποδοτικότητας

Από τα παραπάνω, νομίζω προκύπτει αβίαστα ότι η σωστή διαχείριση για την αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών, εκτός από την υπηρεσιακή επάρκεια της Γ.Γ.Π.Π. και την ισόρροπη κατανομή σε πόρους (οικονομικούς και ανθρώπινους), είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη διαλειτουργικότητα στη Δημόσια Διοίκηση – Τοπική Αυτοδιοίκηση, αφού προηγουμένως έχουμε ορίσει σωστά το πρόβλημα που θέλουμε να λύσουμε.

Υστερόγραφο 1: Να ρυθμιστεί νομοθετικά η εκπόνηση από τους ΟΤΑ ολοκληρωμένων τοπικών σχεδίων αντιπυρικής προστασίας σε επίπεδο δημοτικού διαμερίσματος και των πολεοδομικών τους συγκροτημάτων. Το Σχέδιο Πυροπροστασίας θα περιλαμβάνει άμεση συμμετοχή των πολιτών, ανάλυση και αξιολόγηση του κινδύνου πυρκαγιάς, δημιουργία ζωνών πυροπροστασίας, καθορισμός της οδικής πρόσβασης, προετοιμασία για περιορισμό των ζημιών, ιδιαίτερη μέριμνα για τα άτομα με ειδικές ικανότητες, σήμανση και καθοδήγηση ασφαλούς απομάκρυνσης σε περιοχές υψηλού κινδύνου, σχεδία ασφάλειας, προστασίας και εκκένωσης.

Υστερόγραφο 2: Θα ήταν χρήσιμη η διενέργεια μιας ειδικής ημερίδας με περισσότερη άνεση χρόνου, προκειμένου να διατυπώσουμε, μαζί με την Π.Ε.Δ.Α., τις προτάσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που αφορούν την Πολιτική Προστασία.

Βιβλιογραφία:

  1. «Επιτροπή για τις Προοπτικές Διαχείρισης Πυρκαγιών Δασών και Υπαίθρου στην Ελλάδα», The Global Fire Monitoring Center (GFMC), 2019
  2. «Έξυπνη σκέψη για δύσκολους καιρούς, Η τέχνη της επίλυσης των σωστών προβλημάτων», Ian Mitroff, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2000
  3. «Η Δημόσια Διοίκηση ως βασική έκφανση της σύγχρονης Διακυβέρνησης», Ν.Ταμπακίδης – Π.Ιωακείμ, Νοέμβριος 2017 (www.neoparatiritirio.gr)
  4. «Για μια Δημόσια Διοίκηση Πυλώνα της Τοπικής και Εθνικής Ανάπτυξης», Ν.Ταμπακίδης – Π.Ιωακείμ, Απρίλιος 2018 (www.neoparatiritirio.gr)
  5. Νομοθεσία, Εγκύκλιοι και Κ.Υ.Α. για Πολιτική Προστασία από 1979 έως 2020

Συντομογραφίες:

Δ.Υ.: Δασική Υπηρεσία

Π.Υ.: Πυροσβεστική Υπηρεσία

Γ.Γ.Π.Π.: Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας

Ο.Τ.Α.: Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης

ΕΠΔ: Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Διαλειτουργικότητας

Facebook Comments