“Η δημόσια υγεία σε απαξίωση”

«Συντεταγμένα εκεί που ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη»

Του Γιώργου Μαθόπουλου 

Από τη δράση μου, ως συντονιστής της Ομάδας Υγείας του Σωματείου μας Κοινωνική Οικονομία, Ποιότητα ζωής και Αλληλεγγύη «Ατραπός Κηφισιάς» έχω μια κάποια εξοικείωση με προβλήματα υγείας, με ιατρούς και νοσοκομεία. Έτσι νόμιζα μέχρι που χρειάστηκε να νοσηλευτώ ο ίδιος. Είχα και εξακολουθώ να έχω την άποψη, ότι η χώρα δεν υστερεί από επιστημονική επάρκεια, συγκρινόμενη με τις πιο προηγμένες χώρες. Μαρτυρίες ευρωπαίων ιατρών, δικαιώνουν την επιστημονική επάρκεια του ιατρικού δυναμικού μας. Χαρακτηριστικά τα λόγια ιατρού μεγάλου νοσοκομείου ευρωπαϊκής χώρας, βλέποντας γνωματεύσεις από το Ιπποκράτειο και το Σισμανόγλειο Έλληνα ασθενούς, για μια περαιτέρω γνώμη. Έρχεστε να πάρετε τη γνώμη μας, αλλά εμείς συμβουλευόμαστε τους συναδέλφους μας στην Ελλάδα και ειδικά από τα δύο νοσοκομεία σας, για γνωματεύσεις ασθενών μας.  

Μέχρι εκεί καλά. Από εκεί και μετά τι επικρατεί στα νοσοκομεία μας; Πόσα κρεβάτια διατίθενται και ποιος αριθμός ιατρών, νοσηλευτών, νοσοκόμων τους αντιστοιχούν; Πόσο σύγχρονα ιατρικά μηχανήματα απεικόνισης, εργαστηριακής διερεύνησης και θεραπείας, προσφέρονται στο θεράποντα; Γιατί πρέπει να αναζητήσει ο ασθενής για εξέτασή του ιατρικό μηχάνημα εκτός του νοσοκομείου που νοσηλεύεται και γιατί να υποχρεώνεται σε χρόνο αναμονής για εξέταση επείγουσας θεραπείας;            

Γενικά ερωτήματα θα πείτε. Όμως ερωτήματα αναπάντητα από όποιον διαχειρίστηκε ή διαχειρίζεται τη δημόσια υγεία της χώρας. Το ζήτημα της δημόσιας υγείας δεν είναι περιπτωσιακό. Δεν επικεντρώνω στη νυν Κυβέρνηση, αλλά στις κυβερνήσεις και στο σύνολο της κοινωνίας. Δεν μπορεί σε μια ευνομούμενη πολιτεία, μια θεραπεία σε δημόσιο νοσοκομείο να κοστίζει εκατό και η ίδια θεραπεία σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο να κοστίζει χίλια. Κάτι δεν κολλάει και ευθύνη εδώ δεν έχουν τα ιδιωτικά ή δημόσια νοσηλευτήρια. Άσχετο αν κάποιος τάσσεται υπέρ ή κατά των ιδιωτικών ή δημόσιων νοσηλευτηρίων, ζητούμενα είναι το μέτρο και η λογική που έχουν χαθεί, με ευθύνη της κυβέρνησης, της διοίκησης, των φορέων υγείας. Υπάρχει αλυσίδα προβλημάτων που είναι ανάγκη να αντιμετωπιστούν με όρους δημοκρατίας, από Διοίκηση Ολικής Ποιότητας που σήμερα δεν υπάρχει στη Δημόσια ή Ιδιωτική Υγεία. Παντού υπάρχουν συμφέροντα και άνθρωποι επιρρεπείς, που λειτουργούν σε βάρος του ασθενή και εδώ πρέπει να «τρέξει αίμα», αν οι πολίτες κάνουν το αυτονόητο. Το αυτονόητο είναι να βρεθούν οι ένοχοι μιας αλυσίδας προβλημάτων και ατασθαλιών στη δημόσια και ιδιωτική υγεία όταν οι φορείς της, ιατροί, νοσηλευτές, νοσοκόμοι, συνδικαλιστικά όργανα, προμηθευτές, το εθνικό κοινοβούλιο, δεν δείχνουν διάθεση να βελτιώσουν το σύστημα υγείας. Αυτονόητο είναι μια Διοίκηση Ολικής Ποιότητας να δημιουργεί αλυσίδα αξίας. Να σχεδιάζει την εφαρμόσιμη πολιτική. Να ελέγχει αν το αγαθό της υγείας ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές του μάνατζερ, που οφείλει να λειτουργεί συνεργαζόμενος με ιατρούς, νοσηλευτές, προμηθευτές, ασθενείς. Του μάνατζερ που σήμερα λείπει δυστυχώς, από τη δημόσια υγεία. Έχει μεγάλη ευθύνη ο πολίτης για ότι συμβαίνει στο σύστημα δημόσιας ή ιδιωτικής υγείας. Εθελοτυφλεί επιδιώκοντας «γνωριμίες εύνοιας» έναντι του διπλανού και μόνο αν κλονιστεί η υγεία του, βλέπει τις αυταπάτες των γνωριμιών του, αν πρόκειται για δημόσια νοσηλεία του ή και του χρήματος, αν πρόκειται για νοσηλεία του σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο.      

Δεν νοείται το πρώτο συναίσθημα του ασθενούς με την είσοδό του να είναι το αναίτιο bullying, σε βάρος των ιατρών που πασχίζουν στην εφημερία τους, δίπλα σε ασθενείς για εισαγωγή ή για παροχή πρώτης βοήθειας, γιατί η «κυρία» θέλησε ο ασθενής της να εξυπηρετηθεί πριν από όσους προηγούνταν ή ήταν επείγουσα η περίπτωσή τους.    

Δεν νοείται να βλέπεις ιατρούς, νοσηλευτές και νοσοκόμους που προσπαθούν, σε ασταμάτητο τρέξιμο ατελείωτες ώρες εργασίας από τη μία μέρα στην άλλη, σχεδόν χωρίς ξεκούραση και πάλι από την αρχή και όταν ρωτάς γιατί, να σου απαντούν «λόγω έλλειψης προσωπικού» και αποτελεί μέγιστη ύβρει για το αγαθό της δημόσιας υγείας, το ανύπαρκτο κίνητρο εξέλιξης του ιατρικού της δυναμικού, ικανός αριθμός του οποίου, αρκείται αποκλειστικά στα δημόσια κεκτημένα του, εναποθέτοντας στο φιλότιμο ορισμένων, τη φροντίδα των ασθενών.      

Δεν νοείται το νοσηλευτικό προσωπικό να κρατά σε καρότσια ή φορεία ασθενείς που εισάγονται, γιατί δεν έχει σεντόνια να ετοιμάσει τα κρεβάτια τους.   

Δεν νοείται ασθενής να πηγαίνει μόνος από το ένα άκρο του νοσοκομείου στο άλλο με παροχετεύσεις ή ότι άλλο για εξέταση, γιατί δεν υπάρχει καρότσι ή νοσοκόμος να τον μεταφέρει.      

Δεν νοείται εξέταση να κοστίζει πολλές φορές πάνω σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο, από ότι στο δημόσιο, σε βάρος θεωρητικά μόνο της ιδιωτικής ασφάλειας, αφού πρακτικά το κόστος της μεταφέρεται στον ασθενή.     

Όφειλε να διαθέτει το σύστημα υγείας, Διοίκηση Ολικής Ποιότητας και δεν διαθέτει τέτοια διοίκηση. Ότι διαθέτει είναι μια διοίκηση απαξίας και συνειδητής απουσίας ενός σύγχρονου κεντρικού σχεδιασμού δημόσιας υγείας. Μια διοίκηση χαμένη στα πολυσχιδή πεδία ή οφέλη, που αρκείται ή αρέσκεται να εθελοτυφλεί, ευνοώντας την ακριβοπληρωμένη ιδιωτική υγεία, απαξιώνοντας έτσι συνειδητά, τη δημόσια υγεία στη χώρα μας.       

«Λαβή για συντεταγμένη δράση λοιπόν εκεί που ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη».