Γιώργος Μαθόπουλος:«Βόμβα» για την ασφάλεια των κατοίκων

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Η κηπούπολη της Αττικής, μια πόλη πράσινη, παραδοσιακή, αστική και ταυτόχρονα εργατική. Μια Κηφισιά που πολλοί τη ζηλεύουν για τον ιστορικό και φυσικό της πλούτο και άλλοι τη βλέπουν με καχυποψία, για την αστικότητα της. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάτοικοι άλλων περιοχών της Αττικής, ειρωνεύονται μεταξύ σοβαρού και αστείου τους κατοίκους της, ως τους πλούσιους αυτής της ζωής.

Πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια, όταν ήρθα από μια άλλη πόλη της δυτικής Αττικής, την οποία θεωρούσα υποδεέστερη και κακώς δομημένη με πεζοδρόμια λειψά, με κατοίκους ίσως δεύτερης κατηγορίας, προκειμένου να δημιουργήσω δική μου οικογένεια στην Κηφισιά, ένοιωσα μέσα μου μια ανακούφιση, μια ενδόμυχη χαρά. Αυτή την ανακούφιση και αυτή τη χαρά, είμαι σήμερα απολύτως βέβαιος, πως την άξιζε και η ιστορία και το περιβάλλον της νέας τότε πόλης μου και καλώς τότε την ένιωσα.

Έφυγα από μια φτωχογειτονιά που είναι αλήθεια δε μου πήρε καιρό, για να καταλάβω τον πλούτο της. Την ανθρωπιά της, την αλληλεγγύη της, τη συμμετοχή του πολίτη στην κοινή προσπάθεια για το κοινό όφελος. Είδα σε κάθε επίσκεψή μου σε αυτή την πόλη, καθώς διατηρώ άρρηκτους οικογενειακούς δεσμούς, μια ευλογία, μια απλότητα, μια διαρκή φροντίδα για τον περιβάλλοντα χώρο της. Είδα ως μια όαση πολιτισμού τα μικρά πεζοδρόμια, τους καθαρούς δρόμους της, που κάποτε όλα αυτά τα θεωρούσα μίζερα. Σήμερα και κάθε φορά που την επισκέπτομαι, όσο βαρύ και είναι και για μένα τον ίδιο, θα πω ευθαρσώς. Ντρέπομαι για τη σημερινή δική μου κηπούπολη, των αστών, όπως αυτή έχει εξελιχθεί, ως ο ενιαίος Δήμος Κηφισιάς. Ναι, ντρέπομαι. Δεν είναι δυνατόν να βλέπω επί σαράντα χρόνια τώρα, έναν δημόσιο χώρο χωρίς πεζοδρόμια, όπως τα βρήκα όταν ήρθα, έτσι είναι ακόμα, χωμάτινα, ανύπαρκτα.

Δεν γίνεται να μη σκεφτώ, πως υπήρξε η πόλη των Πρωθυπουργών και είναι, η πόλη των ισχυρών πολιτικών παραγόντων, αλλά και η πόλη δυστυχώς των ιδιοτελών συμφερόντων, σε όλα τα επίπεδα. Πολιτικά, ιδιοκτησιακά, επιχειρηματικά. Μια ματιά αρκεί, στη σημερινή σύνθεση του δημοτικού συμβουλίου της πόλης. Να μετρήσει κανείς τις δημοτικές παρατάξεις και να συγκρίνει τα μεγαλεπήβολα οράματα κάθε μιας εξ αυτών στα προγράμματά τους, για να δει ότι αυτό που αλλάζει, είναι τα χρώματα και η γραμματοσειρά, κάθε ενός, εξ αυτών των προγραμμάτων.

Παρακολουθείς σήμερα τα δημοτικά συμβούλια της πόλης σου και αυτό που διαρκώς αντιλαμβάνεσαι, είναι ότι κάποιος προσπαθεί να εξυπηρετήσει κάποια ιδιοτέλεια. Γίνεται επ’ αυτού λυσσαλέα μεν, υποδόρια ωστόσο μάχη. Κανείς σήμερα που φροντίζει να γνωρίζει τα πρόσωπα των εκπροσώπων του στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης, αλλά και τις πρακτικές τους, δεν τρέφει αυταπάτες. Στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης, υπάρχει και ασκεί διοίκηση η πλειοψηφία, όμως υπάρχει και η μειοψηφία, για να ασκεί έλεγχο στη διοίκηση. Όμως εδώ, για ποια ακριβώς μειοψηφία μιλάμε; Για τη διαχωρισμένη σε διοικητικά καντόνια, ιδιοκτησιακά φέουδα και προσωποπαγείς οντότητες;

Έως πότε αυτός ο έρημος ο Δήμος της Κηφισιάς, «η κηπούπολη της Αττικής μας όπως κάποιοι εξ όσων μας εκπροσωπούν αρέσκονται να διατυμπανίζουν» θα παραμένει έρμαιο της ανυπαρξίας τους; Δεν κάνουν κάτι να βελτιώσουν την ποιότητα της εικόνας της πόλης, να στηρίξουν τον πολιτισμό, τους συλλογικούς και κοινωνικούς της φορείς, δεν δέχονται προτάσεις από την κοινωνία των πολιτών, εκτός και αν αυτή η κοινωνία, υποταχθεί και ενσωματωθεί στην ιδιοτέλεια τους.

Να συμφωνήσουμε ότι η κοινωνία των πολιτών, δεν είναι άμοιρη ευθυνών για τους εκπροσώπους της, καθώς κάθε φορά αυτή τους επιλέγει να την εκπροσωπήσουν, αλλά δε μπορεί να γίνει και παιδαγωγός τους. Οφείλουν να έχουν τα στοιχεία της κοινής ωφέλειας, να υπηρετούν και όχι να διοικούν την πόλη τους. Να βελτιώνουν, όχι να χειροτερεύουν την ποιότητά της. Ας μη περιμένουν κάποιοι, που συχνά το επικαλούνται και ρωτούν κάθε αντιδρώντα, ποιες είναι οι προτάσεις κύριε; Κανείς που δεν αναμίχθηκε στη διαδικασία εκπροσώπησης της πόλης του δεν είναι υποχρεωμένος να προτείνει αν πρώτα δεν ερωτηθεί και στην πόλη μας δυστυχώς κανείς πολίτης της ουσιαστικά δεν ερωτάται, με ευθύνη μάλιστα και όλων των εκπροσώπων του στο δημοτικό συμβούλιο.

Για να μη παρεξηγηθούν κάποιοι από τη σκληρότητα ομολογώ, τούτων των αναφορών, ας ρίξει μια ματιά σήμερα στους δρόμους της πόλης, να δει στοιβαγμένα και ξεραμένα κλαδιά από τα πεσμένα πεύκα, που πλέον αποτελούν βόμβα για την ασφάλεια των κατοίκων, δύο μήνες μετά από τη θεομηνία που τα έσπασε και ας μη προχωρήσουμε τώρα στις αιτίες.

Facebook Comments