Γιώργος Μαθόπουλος:«Το ατομικό συμφέρον και η αφιλοκερδής αλληλεγγύη δεν πάνε μαζί»

 

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος κάτοικος Δήμου Κηφισιάς

Κάποιες φορές η υπερβολή, έχει στόχο να ξυπνήσει αισθήσεις, να βγάλει αντίδραση, να γίνει έναυσμα σκέψης και δράσης. Έχει στόχο να εντάξει αδόκιμα, σε ίδιο παρονομαστή δυνάμεις και αδυναμίες, προκαλώντας αξίες διαλόγου, συνεννόησης, σε θέματα για τα οποία δημόσια υπερέβαλε.

Η υπερβολή εμπεριέχει κριτική αιχμηρή, κάποιες φορές παρεξηγήσιμη, αλλά η κατανόησή της δεν αποτελεί δική της ευθύνη. Η κατανόησή της απαιτεί αυτογνωσία, κουλτούρα ανοχής και πολύ συχνά δημόσια αυτοκριτική εκείνων των υποκειμένων, στα οποία απευθύνεται και με όποιο δίκαιο αντίλογο, αφού και οι κρίνων τες κρίνονται.

Δρώντας στην κοινωνική ζωή με έντονους ρυθμούς στη δεκαετία της οικονομικής κρίσης, με εθελοντισμό στον αλληλέγγυο και αφιλοκερδή συλλογικό τομέα, ως ελάχιστο μέρος της κοινωνίας των πολιτών, η εμπειρία κρύβει υποκείμενα τα οποία επέδρασσαν και επιδρούν καθοριστικά, ώστε αποτελεί σήμερα κοινό τόπο η διαπίστωση, πως η αφιλοκερδής αλληλεγγύη, πλέον, οδηγείται συνειδητά σε δυσμένεια και απαξίωση.

Όταν μια εθνική κυβέρνηση προτρέπει στα λόγια σε συλλογική αλληλεγγύη, οφείλει και στην πράξη να τη στηρίξει με τα απαραίτητα νομικά εργαλεία και τη λειτουργική οικονομική εξασφάλιση της, ώστε η κάθε δομή της, να μπορεί να στηρίξει το κοινωνικό της έργο που επιτελεί, με τρόπο που να αποδώσει αντίκρισμα και στο ευάλωτο άτομο και στην εθνική οικονομία. Ένα οικονομικό μέγεθος μικρό μεν, αλλά πολύ ουσιαστικό, για την κοινωνική και αλληλέγγυα εθνική οικονομία.

Μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, δεν δικαιούται τον φιλολαϊκό χαρακτηρισμό όταν αντί του συλλογικού, προωθεί και στηρίζει έμπρακτα τον ατομισμό. Όταν επικαλούμενη τη συλλογική κοινωνική αλληλεγγύη, επωάζει μονάδες συμφερόντων, όπου η ιδιοτέλεια εκμεταλλευόμενη την έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης, δημιουργεί αξίες ατομικής ωφελιμότητας, κάτι που συνέβη κατά την τελευταία δεκαετία της οικονομικής κρίσης, ως που σήμερα η κάθε έννοια με τον όρο συλλογικό, εντελώς αποψιλώνεται και η ύπαρξή του περιττεύει.

Η κοινωνία των πολιτών, ουδέποτε έτυχε ουσιαστικής στήριξης στην πράξη, σε αντίθεση με τα λόγια της πολιτικής ηγεσίας στη χώρα όλων των πολιτικών ιδεολογιών. Είναι μια πολιτική πρόκληση, που όμως περνά στα ψιλά της καθημερινής ζωής, που επιβαρυμένη από τις δυσεπίλυτες ανάγκες της, δεν σκέφτεται καν την πολιτική αυτή αντίφαση. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Μια πραγματικά φιλολαϊκή κυβέρνηση που επιλέγει να είναι κοντά στον πολίτη, στην κοινωνία των πολιτών, δεν αφήνεται μακριά από τις ανάγκες και τις αξίες της κοινωνίας των πολιτών. Όσο και αν επιβληθεί, όσο αν δικαιολογηθεί, δε θα έχει ποτέ μακριά ποδάρια, όπως λέει ο λαός. Σύντομα θα τεθεί στην αμείλικτη κρίση του και είναι γνωστή η σύγχρονη ή και παλαιότερη πολιτική μας ιστορία. Είναι πολλά τα παραδείγματα της αδιαφορίας, της περιφρόνησης ή της απαξίας που αντιμετωπίζεται η κοινωνία των πολιτών στη χώρα μας, είτε από την κεντρική της κυβέρνηση, είτε την τοπική αυτοδιοίκησή της που το μόνο που κάνει είναι να «κλέβει» ιδέες από τη συμβολή της κοινωνίας των πολιτών να τις αξιοποιεί με ιδιοτέλεια. Μικρό παράδειγμα θα μπορούσε να ήταν και μια αποσιώπηση των προτάσεων στο δημοτικό συμβούλιο της Κηφισιάς όταν η δημοτική παράταξη «Κοινωνία Παρούσα» απευθυνόμενη στους φορείς, «Ατραπός Κηφισιάς» ως μέρος της κοινωνίας των πολιτών για έκφραση σκέψεων, σε θέμα που αφορούσε την πολιτική προστασία της πόλης, αν και τονίστηκε προς το δημοτικό συμβούλιο η κοινωνική συμβολή, το προεδρείο δεν τίμησε δια της αποδοχής του ή μη τη συμβολή μέρους της κοινωνίας των πολιτών της πόλης του. Είναι μικρό παράδειγμα για το πως αντιμετωπίζεται και από τα κατώτερα όργανα της πολιτείας, ένας μη κερδοσκοπικός, εθελοντικός φορέας κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, αντίθετα με φορείς ίσως και οικείους, που όμως λειτουργούν, πέρα από νόρμες κοινωνικής συλλογικότητας.

Όσο και αν το ατομικό συμφέρον και η αφιλοκερδής αλληλεγγύη δεν πάνε μαζί, δεν παύουν να αποτελούν αντιμαχόμενες αξίες και πράξεις, ώστε δε θα μείνουν στο σκοτάδι της κοινωνικής ζωής. Αποτελούν αντιμαχόμενες κοινωνικές αξίες και είναι πάντα στο φως. Είναι στο προσκήνιο των συμφερόντων της κοινωνικής ζωής, συγκρουόμενες αενάως, άλλοτε λιγότερο έντονα και άλλοτε περισσότερο διεκδικητικά.

https://www.facebook.com/mathopoulosg

Facebook Comments