Γιώργος Μαθόπουλος:«Πολιτικοί τοπάρχες και δημοκρατία»

Του Γιώργου Μαθόπουλου Προέδρου του Σωματείου «Ατραπός Κηφισιάς»

Αν ότι διεκδικείς στην καθημερινότητά σου βρίσκει ανταπόκριση, νιώθεις χαρά και ευχαρίστηση που ξέρεις, ότι δεν ξοδεύεις άδικα το χρόνο σου. Διεκδικείς το όραμα της καρδιάς σου. Το διανθίζεις, το διασπείρεις με τις ακτινωτές της ελπίδες ελεύθερα, στους ανοικτούς ορίζοντες της ζωής, της φύσης και του περιβάλλοντος.

Διαφορετικά είναι, όταν με την ίδια ζέση ξοδεύεις όλη τη φαιά ουσία σου και κάθε προσπάθεια, αγωνία και ενέργειά σου να ξοδεύονται άσκοπα, αφού συνοπτικά αγνοούνται από φορείς ή άτομα, όπου απευθύνεσαι. Και δεν αποτελεί αυτή η διατύπωση μια ανεπιτήδευτη άποψη. Στη χώρα μας, αποτελεί τον κανόνα.

Μια μόνο ματιά στην καθημερινότητα του, καθένας μπορεί εύκολα να διακρίνει την ασχήμια, στην οποία τον έχουν οι συνθήκες αναγκάσει να ζει. Συνθήκες, που στο επίκεντρο είναι η πολιτική και οικονομική ανάπτυξη. Είναι η δικαιοσύνη. Είναι η δημοκρατία. Μια δημοκρατία που εφαρμόζεται στον τόπο που την γέννησε, με τρόπο που δε δικαιώνει τις αξίες της πολιτικής. Της οικονομικής ανάπτυξης. Της δικαιοσύνης. Που αδιαφορεί για αξίες ιδεών, ηθών και πολιτισμού. Μια αδιαφορία που τη μαρτυρά η έξαρση των ημερών, σχετικά με την εκμετάλλευση του αδύναμου από το δυνατό και όποιου θεωρεί εξουσία του, το άτομο.

Μάσησαν τα λόγια τους οι πολιτικοί τούτες τις μέρες, όταν βρέθηκαν μπροστά στον προβληματισμό που έτσι απλά τους ετέθη, ως ακατανόητο γιατί. Γιατί, η έλλειψη από την πλούσια νομοθεσία μας, αποτελεσματικών κανόνων ισότητας σε τομείς δραστηριότητας του ατόμου, ιδιαίτερα σε ότι αφορά την εκμετάλλευση, τη βία, την ταπείνωση της αξιοπρέπεια που υφίσταται.

Επιπλέον, η χώρα βρίσκεται στο τρίτο Lockdown και παρακολουθώντας κάποιος την εικόνα και τα λόγια της πολιτικής της εκπροσώπησης, δε θα καταλάβει το γιατί. Ότι διακρίνει, είναι έλλειψη πολιτικής παιδείας, από τους εκπροσώπους της. Έλλειψη πολιτικής παιδείας που ίσως δεν αφορά το σύνολο των εκπροσώπων της και ίσως ούτε καν τα πρόσωπα. Αφορά στην έκφραση, στην εικόνα, στη νοοτροπία που εκπέμπει στον πολίτη, η έλλειψη πολιτικής παιδείας και τον οδηγεί σε ατομική έξαρση και αρνητικά μηνύματα. Η έλλειψη πολιτικής παιδείας, δε μπορεί να είναι ανεκτή για κανένα λόγο. Είτε αφορά στο κοινωνικό περιβάλλον, είτε αφορά στο κυβερνητικό, είτε και πρωτίστως, αφορά στο κομματικό περιβάλλον.

Η φράση για να αλλάξουμε την κοινωνία, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, δεν είναι άγνωστη τουλάχιστον σε εσάς, που επιμείνατε να διαβάσετε ως το σημείο αυτό, τούτες τις σκέψεις.

Αν επικαλούμαστε τη δημοκρατία ως άτομα, ως πολιτικές ή ως πολιτικοί, οφείλουμε να εφαρμόζουμε τους κανόνες που ορίζει η δημοκρατία. Αν επικαλούμαστε το συμφέρον της κοινωνίας, τότε οφείλουμε να ρωτάμε την κοινωνία. Όχι να αποφασίζουμε εξ ονόματός της, για θέματα που δεν της θέσαμε. Αν επικαλούμαστε τη συλλογικότητα και τις συλλογικές αποφάσεις, ανοίγουμε διάλογο. Ακούμε τις απόψεις και δεν δημιουργούμε όργανα να συνδιαλέγονται μερικώς. Να αποφασίζουν ειδικώς. Αποφάσεις που συλλήβδην ακυρώνονται από το κυρίαρχο όργανο του ενός. Αποφάσεις που σταματούν στον πολιτικό τοπάρχη, ενώ ταυτόχρονα όλοι τους, ομνύουν, για τη στήριξη της συλλογικής απόφασης.

Τούτων δεδομένων, δεν αποτελεί έκπληξη η αποστροφή από την πολιτική, πολιτών που θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους. Που ζητούν να διακτινίσουν τα αγαθά της καρδιάς τους, της ιδέας, σε όφελος της κοινωνικής ζωής στη χώρα και του επαγγελματικού της περιβάλλοντος, όταν βλέπουν την πολιτική να γίνεται υποκρισία και ανυπέρβλητος φραγμός, στα οράματα και στην καθημερινότητά τους.

Αν δεχθούμε, αυτό που τελευταία λένε κάποιοι εκ των πολιτικών, ότι η πανδημία αλλάζει συνολικά τη ζωή στον πλανήτη, καλό είναι να τους επισημανθεί αυτό που γνωρίζουν και δεν το εφαρμόζουν. Η όποια πολιτική ή άλλη αλλαγή, δεν έρχεται από κάπου. Βγαίνει από μέσα μας. Πρώτα γινόμαστε εμείς αυτό που θέλουμε να είναι οι άλλοι. Γινόμαστε το ζωντανό παράδειγμά τους, μέχρι να πειστούν και να μας ακολουθήσουν. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, οφείλουν να κατανοήσουν την έλλειψη πολιτικής παιδείας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που τους αναλογεί, ώστε με δημοκρατική δυναμική, να αναπτύξουν τον πρωτογενή πλούτο, όσο τα ιστορικά και τα πολιτιστικά αγαθά της χώρας μας.