Γιώργος Μαθόπουλος:«Πέντε χρόνια και ένα μήνα μετά»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Ήταν αρχές Φεβρουαρίου του 2016, που δημοσιεύτηκε άρθρο μου στον έντυπο «ΤΥΠΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ», όταν τα ινία της χώρας κρατούσε η σημερινή αντιπολίτευση και αναφερόταν σε θέματα που δε μπορούσα να φανταστώ, πως πέντε χρόνια και ένα μήνα μετά, όχι απλά επιβεβαιώνονται, αλλά παραμένουν και τόσο επίκαιρα. Τόνιζα μεταξύ άλλων τότε: Η πλειονότητα των συμπατριωτών μας, ένοιωσε το μεγάλο σοκ της οικονομικής κρίσης, αμέσως μετά την είσοδο του ΔΝΤ στη χώρα το έτος 2010. Μια εξέλιξη, η οποία όπως σε αρθρογραφία μου λίγο πριν την επίσκεψη του τότε Έλληνα πρωθυπουργού στο Καστελόριζο, όταν επέλεξε να καλέσει τους «τυράννους» των αξιών του λαού μας, από το ακριτικό και ξεχασμένο από την πολιτεία ως τότε νησί της χώρας μας, προφητικά τόνιζα. Έγινε με τις ευλογίες της συστημικής Ευρώπης. Το αποτέλεσμα αυτής της οικονομικής παρέμβασης το ζήσαμε και το ζούμε οι Έλληνες και το συνειδητοποιούν ήδη, οι λαοί της Ευρώπης και δειλά αλλά σταθερά διαμορφώνουν νέους πολιτικούς συσχετισμούς και προσανατολίζονται σε νέες κοινωνικότερες οικονομικές συνθήκες.

Καμιά αυταπάτη τόνιζα ωστόσο, δεν πρέπει να υπάρχει για τη δύναμη και τις προθέσεις των συστημικών του πλανήτη, ότι θα κατατροπωθούν από τις κοινωνικές και λαϊκές δυνάμεις και είναι εξαιρετικά αφελής, όποιος δεν βλέπει τον κηρυγμένο οικονομικό πόλεμο, που έστησαν εναντίων αυτών ακριβώς των κοινωνικών και λαϊκών δυνάμεων, τόσο στην Ελλάδα, όσο στην Ευρώπη και τον Κόσμο. Δυστυχώς πάντα κάποιοι πολιτικοί, αποτελούν τον Δούρειο Ίππο. Την ανίατη ασθένεια των λαών, όπως και στη χώρα μας, μια ασθένεια που δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά τον κανόνα, εδώ και εκατοντάδες δεκαετίες.

Στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία, έχουν έρθει τα πάνω κάτω όπως λέει ο λαός και όλοι αναγνωρίζουν όλους, αφού οι μάσκες έπεσαν και αν κάποιες ακόμα παραμένουν, είναι τόσο διάφανες που δεν μπορούν πλέον να κρύψουν τα βλοσυρά και μνησίκακα για τις κοινωνικές και λαϊκές δυνάμεις πρόσωπα, που πίσω τους προσπαθούν να κρυφτούν.

Πέρα από την οικονομική κρίση, στη χώρα μας, βιώνουμε την πίεση και τη δυστυχία της μετανάστευσης. Προσπαθούμε τόνιζα, λαός και πολιτεία, καθώς βρισκόμαστε ίσως για πρώτη φορά στις τελευταίες δεκαετίες, σε αγαστή αντίληψη και σε εναρμονισμένη δράση, να σταθούμε στο ύψος, όχι μόνο των αναγκών των μεταναστών, αλλά και τις ίδιας της αξιοπρέπειάς μας, ως ανθρώπινο είδος. Όμως φαίνεται πως η χώρα μας, εμείς ο λαός της, βρισκόμαστε ξανά απομονωμένοι αν όχι μόνοι, από την πλειονότητα των ανεπτυγμένων δήθεν, χωρών και λαών στον πλανήτη. Εκείνων των χωρών, που πουλούν όπλα και πυρομαχικά παραγωγής τους, σε κάποιους, που σκοτώνουν «αναίτια;» το λαό τους και τον εξωθούν στη μετανάστευση, προκειμένου να σωθεί από τα πυρά τους. Η υποκρισία τους εδώ, δεν έχει όρια.

Ωστόσο έλεγα, διαπιστώνουμε πως ο κοινωνικά ευαισθητοποιημένος λαός της χώρας μας, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τοποθετήσεις και οικονομικές επιλογές του, δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει τις αξίες, την αξιοπρέπεια, την ιστορία του. Είναι παρόν και στις κρίσιμες στιγμές έχει την απαιτούμενη πνευματική διαύγεια, έχει ευαισθησία, έχει τη θέληση και μπορεί στηριζόμενος στην αλληλεγγύη και την αμοιβαιότητα, να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά δικές του οικονομικές δυσκολίες και να συμβάλλει στην ελάφρυνση των προβλημάτων συνανθρώπων του, είτε είναι ομοεθνείς συντοπίτες τους, είτε αλλοεθνείς πρόσφυγες που προσπαθούν απεγνωσμένα να σώσουν τη ζωή τους από τις σφαίρες παραγωγής, των «ανεπτυγμένων».

Πέντε χρόνια και ένα μήνα μακριά από εκείνη τη δημοσίευση, είναι θλιβερή η συνειδητοποίηση για το που βρισκόμαστε σήμερα και πόσο δικαιωμένες είναι οι διατυπωμένες σκέψεις της.

Να μιλήσουμε σήμερα για την αλλαγή της κυβέρνησης, όπου η κυβερνώσα παράταξη επιστράτευσε όλο το λαϊκισμό της για να κερδίσει τις εκλογές και μπόρεσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο, να διαψεύσει τον εαυτό της και να γκρεμίσει συθέμελα, ότι κοινωνικό κατακτήθηκε εν μέσω μνημονίων, ξεχνώντας και ειρωνευόμενη με τις πολιτικές της, τη μεσαία τάξη, που ήταν παραμελημένη έλεγε, από την προηγούμενη κυβέρνηση και ήρθε να την αναπτύξει, αλλά με πρόσχημα την πανδημία «το θείο δώρο για την εφαρμογής της κυβερνητικής της πολιτικής», την έσπρωξε ακόμα ποιο κοντά στον γκρεμό και χαιρέκακα την παρακολουθεί αδιάφορα, καθώς αποψιλώνεται;

Να μιλήσουμε μήπως για τα ΜΜΕ που αποτελούν σχεδόν, φέουδα της κυβερνητικής πολιτικής των αρίστων, με το αζημίωτο;

Να μιλήσουμε για την πανδημία που αντί, όπως είχε υποχρέωση, να προστατέψει τον πληθυσμό από τον μολυσματικό ιό, τον εκθέτει ακόμα περισσότερο, βγάζοντας όλο τον συντηρητισμό της παθογένειάς της και όχι από πολιτική αφέλεια, αλλά συνειδητά, με βάση το διεθνικό σχέδιο κάποιων λίγων ολιγαρχιών, σε έναν κόσμο και μια Ευρώπη ταχυτήτων, να καθορίζουν σύμφωνα με τα ολιγαρχικά συμφέροντά τους την τύχη του;

Να μιλήσουμε για την εμμονή της, να μένει μακριά από τις ανάγκες στήριξης του Εθνικού Συστήματος Υγείας; Αυτή είναι η υποστήριξη που υποσχέθηκε προς τη μεσαία τάξη, που την έκανε προεκλογικά σημαία της;

Είναι πολλά τα ερωτήματα και τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία, ούτε οι ανέμελες βόλτες στην Πάρνηθα, ούτε τα τσιμπούσια όπου έγιναν και γίνονται ανοιχτά, αλλά και πίσω από τις κλειστές πόρτες και ούτε στους δρόμους με τα καμώματα της αστυνομικής βίας, επιδιώκοντας να αποδείξουν την πυγμή της εξουσίας.

Επιστρέφοντας στις σκέψεις μου πέντε χρόνια πριν, που τονίζω έτσι ήθελα τότε ο αφελής να πιστεύω, καθώς είχα στοχεύσει σε ποιο αισιόδοξη και κοινωνικότερη αντίδραση των λαών και του λαού στη χώρα μας, για την προοπτική και το μέλλον τους. Αστόχησα. Η λαϊκή επιλογή των τελευταίων εκλογών, δεν επιβεβαίωσε την αισιοδοξία μου. Κυριάρχησαν ο λαϊκισμός και η προπαγάνδα και με άφησαν να περιπλανιέμαι σε ονειρικές σκέψεις, τις οποίες ωστόσο, δεν θα πάψω να τις εξωτερικεύω και να τις υπηρετώ για τη χώρα μου, που στερείται φωτισμένων ηγετών σε ολόκληρο το εύρος του πολιτικού της φάσματος. Σκέπτομαι, ότι τίποτα δεν χάνεται οριστικά, εκεί όπου συγκρούονται ο ατομικός ανταγωνισμός και η δίκαιη κοινωνική διεκδίκηση, ώσπου κάποτε, ο άκρατος φραξιονισμός, να πάψει να κυριαρχεί στην πολιτική ζωή της χώρας.

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»