Γιώργος Μαθόπουλος: «Μαχαιριά στην καρδιά του συστήματος εξουσίας»

Του Γιώργου Μαθόπουλου προέδρου το Σωματείου «Ατραπός Κηφισιάς»

Η ανάγκη για επιβίωση, δεν αποτελεί δικαίωμα εκμετάλλευσης καμιάς εξουσίας, έναντι των οικονομικών αναγκών και των ευδόκιμων φιλοδοξιών του κάθε πολίτη, καθώς είναι άλλο να πασχίζεις για την επιβίωση σου ως άτομο, ως οικογένεια και ως φορέας, διασπείροντας ή και απαιτώντας την ικανοποίηση της ανάγκης, της ιδέας και της αντιμετώπισης των πολύπλευρων δυσκολιών τους με βάση το κοινό όφελος και είναι διαφορετικό, να αποζητάς με θέρμη, τα καλά και συμφέροντα για ίδιο όφελος. Επιπλέον, αποτελεί ρατσιστική, ως φασιστική θέση του όποιου αποκλεισμού και της απομόνωσης από τα κέντρα εξουσίας, ατόμων, όποιας ηλικίας, που πασχίζουν και μόνο, για τις πραγματικές τους κοινωνικές ανάγκες και αξίες.

Με τον απαραίτητο σεβασμό στις φιλοδοξίες του κάθε ατόμου, ως του σημείου που αυτές δεν ξεπερνούν το σκοπό του κοινωνικού συμφέροντος, είναι άκομψο και πολύπλευρα άδικο, αυτό που συχνά ακούγεται με πολλές έννοιες και αφορμές ως φράση. Τόπος στα νιάτα. Ιδιαίτερα αν πρόκειται για μεγάλα κοινωνικά, θεσμικά και πολιτικά κέντρα εκπροσώπησης. Τόπος στα νιάτα ναι, αν το άτομο περιβάλλεται με σεβασμό στις ιδεολογικές αξίες, τις κοινωνικές δράσεις και εμπειρίες του. Δεν είναι, όπως ποτέ δεν ήταν το πρόβλημα, οι ηλικιωμένοι, όπως δεν ήταν και δε θα είναι λύση, οι νέοι.

Αυτό που επιζητά η κοινωνία μας, είναι μια νέα σύγχρονη, οικονομική, κοινωνική και πολιτική νοοτροπία αλληλεγγύης, μια συνεργατική δημοκρατία, να «παντρέψει» το παλιό με το νέο, για να σωθεί ότι σώζεται, σε ένα κόσμο όπου ο ατομισμός θεοποιείται, με ένα φυσικό περιβάλλον που καθημερινά καταστρέφεται.

Η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, αποτελεί το μέγιστο πρόβλημα της μη συνεννόησης, των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών της δυνάμεων.

Η έννοια του συλλογικού, της συλλογικότητας και της συνεργασίας, μια ηγεμονική έννοια της κοινωνικής αριστεράς, τη χρησιμοποιεί σήμερα παραποιημένη, με όμως εύστοχο τρόπο για τα συμφέροντα της ιδεολογικής του θεώρησης, ο νεοφιλελευθερισμός, αφού τη μετέτρεψε σε εργαλείο ατομικών συμφερόντων και μηχανισμών του οικονομικού κέρδους, αφήνοντας την ηγεμονεύουσα κοινωνική αριστερά, σε μια ατελείωτη δίνη θεωρημάτων της και δυστυχώς για το κοινωνικό σύνολο, της πολυδιάσπασής της, αντί για το αγαθό της συνεργασίας, επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου, με βάση τη συλλογική δημοκρατία.

Αγκάθι συνεπώς, για τη συνεργασία όπως γίνεται κατανοητό, αποτελεί το ατομικό κέρδος, είτε αυτό αφορά οικονομική ανέχεια, είτε αφορά προσωπική προβολή, είτε αφορά εκμετάλλευση αδόκιμης αναρρίχησης και ικανοποίησης, ατομικών οικονομικών ή πολιτικών φιλοδοξιών.

Το παράδειγμα επιβεβαίωσης, ότι το ατομικό κέρδος προκαλεί την έλλειψη συνεργασίας και συλλογικής δημοκρατίας, είναι αυτό που συναντάται σε τοπικό κοινωνικό ή κεντρικό και διεθνές πολιτικό επίπεδο, καθώς μπαίνουν ουσιαστικά, ταυτόχρονα, αναπάντητα ερωτήματα που επικεντρώνονται στις δύο αυτές, ιδεολογικο-οικονομικές και πολιτικο-κοινωνικές πηγές. Η πρώτη αφορά στον καπιταλισμό και η δεύτερη, αφορά στον σοσιαλισμό.

Πάνω σε αυτές τις δύο πολύ βασικές ιδεολογικές πηγές, αρχές ή αξίες, έρχεται να προστεθεί μια σειρά από επί μέρους εκδοχές τους, που δεν αποτελούν βασική ιδεολογική αναθεώρηση για καμία από αυτές, πέρα από το γεγονός ότι κάθε μια για τον εαυτό της, εκφράζουν ελάχιστη κοινωνικής και οικονομικής σημασίας, διαχειριστικές διαφοροποιήσεις. Αν η πραγματικότητα είναι αυτή, ας μας πει κάποιος γιατί να εμφανίζονται στις δημοτικές εκλογές π.χ. στην Κηφισιά, που αποτελεί οικείο δήμο, δεκαπέντε σε αριθμό δημοτικές παρατάξεις, δέκα μιας ιδεολογικο-οικονομικής θεώρησης και πέντε της άλλης ιδεολογικο-κοινωνικής θεώρησης;

Ποιο βασικό στοιχείο, έχουν να παρουσιάσουν στη διακυβέρνηση της τοπικής κοινωνίας, για το οποίο δεν μπορούν από την αρχή να το διατυπώσουν και να το θέσουν, ως ενιαία πρόταση κοινής βάσης, στην ιδεολογική και πολιτική προσέγγιση τους στους συμπολίτες τους, αν δεν είναι άλλο από ατομικός εγωισμός ή μωροφιλοδοξία αναρρίχησης τους, σε τοπικά ή κεντρικά αξιώματα, όποιας εξουσίας, που ατομικά έχουν στοχεύσει.

Είναι πασιφανές, ότι το αγκάθι της συνεννόησης, της συνεργασίας, της συλλογικότητας και της λειτουργικής εφαρμογής της δημοκρατίας από τα κάτω, σε όφελος των πολιτών και των περιφερειακών ενοτήτων της χώρας, ήταν πάντα και θα παραμένει εσαεί, το ατομικό κέρδος σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και των εθνικού και ευρωπαϊκού κοινοβουλίων, όσο ο πολίτης, δίνει λευκή εξουσιοδότηση στους εκπροσώπους του.

Προφανώς και μια τέτοια προσέγγιση στα οικονομικά και πολιτικά δρώμενα της χώρας, είναι «μαχαιριά στην καρδιά του συστήματος εξουσίας», αποτελεί όμως τη μεγάλη αλήθεια κάθε απλού πολίτη και εδώ η πρόθεση δεν είναι να ενοχλήσει και να νιώσουν κάποιοι άσχημα ή να βρεθεί στο άλλο άκρο, (όπως το ενδεικτικό ευφυολόγημα καλού φίλου, που για προηγούμενο άρθρο μου, παρατήρησε), «έχει πολλούς αποδέκτες και αν πέσουν πάνω σου, σαν αγέλη, θα σε χάσουμε»!

Όμως τα λάθη αν γίνουν, δεν διορθώνονται και στόχος εδώ, είναι να μην επαναλαμβάνονται. Ενδεικτική είναι μια φράση που κάποτε είπε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ. «Δεν πρέπει να γυρνάς την πλάτη σου σε έναν επαπειλούμενο κίνδυνο και να προσπαθείς να ξεφύγεις απ’ αυτόν. Αν το κάνεις, θα διπλασιάσεις τον κίνδυνο. Μα αν τον αντιμετωπίσεις εγκαίρως, θα τον μειώσεις στο μισό. Ως πολίτες λοιπόν και ως εκπρόσωποι, μπορούμε να γίνουμε οι μέντορες μιας νέας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής νοοτροπίας, όπως τη χρειαζόμαστε για το σήμερα και το αύριο του ανθρώπινου, αλλά και του περιβαλλοντικού μας βίου.