Γιώργος Μαθόπουλος:Η αλλαγή είναι εδώ και μας περιπαίζει!

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Η αλλαγή είναι ήδη εδώ και μας περιπαίζει. Γελά μαζί μας και προχωρά ακάθεκτη τη δική της πορεία. Χωρίς να δίνει δεκάρα, όπως θα έλεγαν οι παλαιότεροι, στα όποια σχέδια άμυνας τους. Εκείνων, που ακόμα δε θέλουν να τη δουν, να την αποδεχθούν.

Τεράστιο μιντιακό και κοινωνικό ζήτημα έγινε η μαρτυρία της κυρίας Σοφίας Μπεκατώρου και δικαιολογημένα. Όχι, η κυρία Μπεκατώρου δεν είναι μια σύγχρονη ηρωίδα. Θα ήταν λάθος να χαρακτηριστεί ως τέτοια. Είναι μια ώριμη γυναίκα με καθαρή συνείδηση. Προσοχή όμως. Με καθαρή συνείδηση σε ένα νέο, καθαρότερο περιβάλλον από εκείνο της εποχής, που αφορά στη συγκεκριμένη μαρτυρία της. Απλά, ήρθε σε αυτή τη νέα εποχή της αλλαγής που επιτρέπει να ανοίξουν στόματα. Που αφήνει μικρές αχτίδες φωτός να φανούν, βαθιά χαραγμένες πληγές και να σταματήσει αυτή την αιμορραγία. Είναι η μία εκδοχή της αλλαγής που αρνούμαστε, γιατί δεν είμαστε έτοιμοι να τη δεχτούμε. Όμως ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας και αν επιμείνουμε πεισματικά να την αρνούμαστε, δε θα είναι λίγες οι σταγόνες βροχής στην ομπρέλα μας, που θα ανοίξουμε να προφυλαχτούμε. Θα είναι ανελέητη η καταιγίδα που έρχεται και δύσκολα θα επιπλεύσουμε.

Οι εποχές υπακοής στον έναν. Στον αρχηγό. Στην εξουσία του. Έχουν πλέον παρέλθει ανεπιστρεπτί στην εποχή του διαδικτύου. Υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα, οι θύλακες που αμύνονται υπερασπιζόμενοι την εξουσία τους. Όπως υπάρχουν και θα υπάρχουν, εκείνοι που υπεραμύνονται των προνομίων και των κεκτημένων τους. Είναι η δεύτερη εκδοχή. Όμως η αλλαγή εποχής είναι εδώ κυρίαρχη, δεκτική, όπως η κάθε αλλαγή στο να υποδεχθεί με νέους όρους, το κάθε άτομο την κάθε συλλογικότητα, που δεν διακατέχονται από παρελθοντικά κατάλοιπα και προκαταλήψεις.

Η πανδημία που βιώνουμε ως ανθρώπινα όντα στον πλανήτη, είναι η αλλαγή. Σχεδιασμένη ή όχι ήρθε και μας βρήκε απροετοίμαστους, αδαείς, μικρούς, ανήμπορους, ανάξιους απέναντί της. Ήρθε και μας περιπαίζει χωρίς αναστολές.

Μας υποχρέωσε να κυκλοφορούμε φορώντας μάσκες. Ιατρικές. Υφασμάτινες. Μας καθήλωσε στον καναπέ μας. Μας έκανε να νοιώθουμε αμήχανοι. Νευρικοί. Μας έδωσε τη δυνατότητα να διακρίνουμε τους «θεούς μας», στα μίντια. Στην πολιτική. Στην οικονομία. Στη δικαιοσύνη. Μπορέσαμε να σκεφτούμε καλύτερα και να δούμε την υποκρισία όλων όσων διαφεντεύουν τη ζωή μας. Να την αξιολογήσουμε και να την ταξινομήσουμε. Μπορέσαμε και είδαμε τις διαφορές. Είδαμε ποιοι δεν άλλαξαν πρόσωπο φορώντας τη μάσκα της πανδημίας. Είδαμε αυτούς που κρύφτηκαν στη μάσκα της πανδημίας. Είδαμε και εκείνους που με μάσκα ή όχι, μας άγγιξαν στην ψυχή, στην καρδιά και στο μυαλό. Εκείνους, που ενώ ποτέ δεν σκεφτήκαμε να τους κοιτάξουμε, μας φώτισαν. Μας έδωσαν δύναμη να σκεφτούμε. Να δούμε το δικό μας το χθες και να απορρίψουμε πολλές από τις πτυχές του. Μέσα στη πανδημία και εξαιτίας της πανδημίας, επήρθε μέσα μας, στο μυαλό μας, στην ψυχή μας, μια έντονη δυσφορία, που βοήθησε να σκεφτούμε καθαρότερα. Προβληματιστήκαμε αν αξίζει να μένουμε ακόμα απαθείς. Σκεφτήκαμε την υγεία μας και τον τρόπο που την κακοποιούμε οι ίδιοι εμείς, οι και όποιοι άλλοι εξαιτίας της πανδημίας. Κάποια στιγμή και σε αυτό, η ιστορία θα μιλήσει.

Βγαίνουν απεγνωσμένες φωνές και τονίζουν. Είμαστε στην εποχή της αλληλεγγύης, του σεβασμού, της φροντίδας, της αξιοπρέπειας, του δικαίου. Όσο ποιο γρήγορα αφήσουμε πίσω μας έννοιες όπως αυταρέσκεια, αρχηγός, ηγεσία, συλλογικότητα. Που παρά την όποια χρησιμότητά τους σε τινές περιπτώσεις, όλες μαζί, ασφαλώς η κάθε μια με το ιδιαίτερο νόημά της, αμαυρώνουν το χθες της ζωής. Γιατί καταλήγουν στον ίδιο δρόμο, που οδηγεί στην αυταρχική εξουσία.

Στην εξουσία που βιώσαμε και βιώνουμε. Που δε μας καλύπτει. Θα την αλλάξουμε. Ότι και αν θέλουν οι κρατούντες του σήμερα στη χώρα και τον πλανήτη. Η αλλαγή που έχει έρθει, θα γίνει χείμαρρος δικαίου. Σε όλα τα κοινωνικά, τα πολιτικά, τα οικονομικά, τα πολιτιστικά και των ηθικών μας αξιών, επίπεδα. Καλούνται να το κατανοήσουν όσοι επιβάλλεται να αναδείξουν την αλλαγή ως αξία. Το κατανοούν όσοι επιζητούν την ποιότητα στη ζωή τους.