Γιώργος Μαθόπουλος: “Γλυκά Νερά Πικρές Αλήθειες”

 

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Είναι αρκετές μέρες, που αρνούμαι να καταπιαστώ με κάτι οτιδήποτε που θα ήθελα ως σκέψη, να αναρτήσω στη φιλόξενη αυτή γωνιά για να συνεχιστεί αδιάκοπα, η καλή σχέση που εδώ και μήνες έχουμε χτίσει με όλες και όλους εσάς που έχω την τιμή να με διαβάζετε. Κρυβόμουν στις νύχτες και αρνιόμουν να αντικρίσω το φως της μέρας. Αδυνατούσα να συνέλθω από το μεγάλο σοκ που ένοιωσα εξαιτίας της δολοφονίας μιας νεαρής κοπέλας, μιας μητέρας ενός νεογέννητου κοριτσιού από τον ίδιο το σύζυγό της, σύμφωνα με τη δική του ομολογία και αυτό, όπως το βλέπω και το διαβάζω από τα ΜΜΕ και τα ΜΚΔ.

Δεν είναι δουλειά μου να καταπιαστώ με την ουσία του θέματος καθαυτού. Ούτε δύναμαι να ερμηνεύσω λόγους για τους οποίους ενώ ο δράστης, σύμφωνα με λόγια αξιωματούχων της αστυνομίας, ήταν εξαρχής ύποπτος καθυστέρησε η σύλληψή του. Είναι όμως ένα θέμα που έρχεται σε συνέχεια άλλων παρόμοιων συμβάντων δολοφονιών, βιασμών, εκβιασμών, που έτσι κι’ αλλιώς στροβιλίζονται είμαι βέβαιος, στις μνήμες όλων μας, ώστε δε θα τα υπενθυμίσω.

Από το συμβάν αυτό στα Γλυκά Νερά ζωντάνεψε μέσα μου και είμαι βέβαιος ζωντάνεψε και σε χιλιάδες ακόμα άτομα η Πικρή Αλήθεια της Κοινωνίας μας. Της Κοινωνίας που όλοι και όλες έχουμε δημιουργήσει. Της κοινωνίας που στηρίζουμε και μας στηρίζει, μέσα από τους κοινωνικούς, τους κατασταλτικούς και τους πολιτικούς της θεσμούς, με τον ένα ή άλλο τρόπο. Είναι όμως αυτοί οι θεσμοί αντανάκλαση της κοινωνίας μας ή υπάρχουν κηλίδες, για τις οποίες τα άτομα σιωπούμε ενώ τις βλέπουμε ή υπάρχουν και δεν τις κατανοούμε;

Είναι πραγματικά θλιβερό για την προσωπική μου αντίληψη, που ακόμα δεν έχω ακούσει μια συγνώμη, από την Κυβέρνηση. Τον Αρμόδιο Υπουργό. Την Αντιπολίτευση του εθνικού κοινοβουλίου. Γιατί; Δεν έχουν την κοινωνική ευαισθησία; Δεν έχουν εν συναίσθηση του κοινωνικού αυτού προβλήματος; Μήπως δεν έμαθαν, δεν άκουσαν, δεν είδαν; Γιατί κάποια ΜΜΕ μεροληπτούν, όταν αντί για δολοφόνο ή δράστη αναφέρονται σε αυτόν, με το χαϊδευτικό του όνομα; Δεν γνωρίζω κάτι. Μόνο προβληματίζομαι για την πολιτική συμπεριφορά των πολιτικών μας και ελπίζω στην ακεραιότητα της δικαιοσύνης.

Κατανοώ τη σκληρότητα αυτής της αναφοράς, αλλά δεν κατανοώ τη σκληρότητα της πολιτικής απουσίας. Της παρέμβασής της στα στυγερά εγκλήματα κατά της ψυχικής υγείας και της ανθρώπινης ζωής και δεν κατανοώ το γιατί, αυτή η επί της ουσίας απουσία της πολιτικής, όλων των εκπροσώπων της. Κρύβουν ή φοβούνται κάτι; Εκμεταλλεύονται και εξυπηρετούνται από αυτά τα συμβάντα σε κάτι; Είναι κοινωνικά αναίσθητοι, άρα δεν τους ενδιαφέρει ο άνθρωπος και η ζωή του ή έχουν χάσει τον έλεγχο της πολιτικής που υπηρετούν;

Πως πρέπει σήμερα ο μέσος πολίτης, να αντιμετωπίσει όλη αυτή την κοινωνική του τραγικότητα; Είναι αυτός ο ένοχος από τις εκάστοτε επιλογές του, για ότι του συμβαίνει στο επίπεδο της πολιτικής και κοινωνικής του παιδείας ως λαού ή ευθύνονται οι πολιτικοί εκπρόσωποι του, εξαιτίας της απουσίας ποιοτικής πολιτικής που επιβάλουν για τη χώρα και το κοινωνικό της σύνολο;

Στην εποχή της τεχνολογίας και της ηλεκτρονικής κυριαρχίας, κανένας πολίτης δεν μπορεί να εφησυχάζει. Κανείς δεν δικαιούται να μην αμφισβητεί το κάθε τι της καθημερινότητάς του, να μην αναζητά λεπτομέρειες για τις διεκδικήσεις του και να αποδέχεται καλόπιστα ότι του προσφέρεται. Ζωντανό είναι το παράδειγμα του πρόσφατου νόμου για την εργασία, όπου το πισωγύρισμα χρόνιων εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, βαφτίστηκε ως σύγχρονη ποιοτική αναβάθμιση, της εργατικής τάξης.

Η εργατική πολιτική στη χώρα μέχρι σήμερα δεν συνέβαλε στην αναπτυξιακή της άνθιση και ούτε δημιούργησε τις προϋποθέσεις στρατηγικής επιμόρφωσης και εστίες πλουτοπαραγωγικών δομών ανάπτυξης. Αντί για αυτό διαχρονικά οι πολιτικοί, σκεπτόμενοι ίσως μικροπολιτικά ή ατομικά, στάθηκαν ανίκανοι να αξιοποιήσουν υπέρ της εγχώριας παραγωγής τις πρώτες ύλες του ορυκτού πλούτου της χώρας και άφησαν να τον εκμεταλλεύονται τρίτες χώρες, από τις οποίες αγοράζουμε σήμερα ακριβά τα προϊόντα που κατασκευάζουν.

Γιατί δε δημιούργησαν τις αναγκαίες εγκαταστάσεις εκμετάλλευσης του πρωτογενούς τομέα της, αντίθετα την υπερχρέωσαν, την χρεοκόπησαν και δέσμευσαν τις επόμενες γενιές, να πληρώνουν εσαεί αμαρτωλά χρέη;

Γιατί δε φρόντισαν για την κοινωνική επιμόρφωση στη χώρα, επιτρέποντας να κυριαρχούν κακοποιά στοιχεία στο σύνολο των ταξικών της στρωμάτων, δημιουργώντας μια κοινωνία χαρακτήρων ατομισμού, πατριαρχίας, υπεροψίας, αυταρχισμού, εγωισμού. Χαρακτήρες εκμεταλλευτών, εκβιαστών, βιαστών, δολοφόνων και ακόμα κάθε είδους πλιατσικολόγων;

Στη χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, δεν δικαιολογείται το δομικό της αυτό σύστημα, να μην εφαρμόζεται σε πολιτικούς και κοινωνικούς της θεσμούς με τρόπο παιδευτικό. Δεν δικαιολογείται η έλλειψη πρωτογενούς τομέα οικονομικής ανάπτυξης και ούτε η έλλειψη των κοινωνικών αγαθών. Είναι απόλυτη δυστυχία αντί αυτών των αγαθών, να ζούμε στο δύο χιλιάδες είκοσι ένα, ως μια κοινωνία δημοκρατικά αναχρονιστική και αξιακά φθίνουσα.

Ήρθε η ώρα να σκεφτούμε οι πολίτες και τα πολιτικά κόμματα, ότι το θολό τοπίο όπου κάποιοι μεγαλουργούν, ενώ η κοινωνικές δυνάμεις καταποντίζονται, επιβάλλεται να καθαρίσει άμεσα.

Facebook Comments