Γιώργος Μαθόπουλος: Γιατί δεν είδαμε και ίσως δε θα δούμε προκοπή!

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος «Ως απαίδευτος νους»

Μιλώντας από θέση γνώσεων επιπέδου που δεν πλησιάζει το μέσο όρο των γνωσιακών μας επιπέδων, έχω την εξαιρετική τιμή να προεδρεύω του Διοικητικού Συμβουλίου ενός Συλλόγου- Σωματείου της «Ατραπός Κηφισιάς» που δημιουργήθηκε από την επιμονή μου και από ανυπολόγιστες προσωπικές εργατοώρες, όπως και αμέτρητες οικονομικές και άλλες επιβαρύνσεις, με την ουσιαστική συμβολή και άλλων προσώπων, που είδαν από τη δική τους πλευρά κάποιο ενδιαφέρον και αποδέχθηκαν τις προτεινόμενες καταστατικές μας αρχές.

Προεδρεύω σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο όπου τα μέλη του, με υπερβαίνουν κατά πολύ, σε γνωσιακό επίπεδο.

Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι προσωπικό μειονέκτημα ή πλεονέκτημα. Εδώ η κρίση είναι υποκειμενική. Αυτό που γνωρίζω είναι το αποτέλεσμα κάθε προσπάθειας, που προσωπικά και συλλογικά έχει καταβληθεί εθελοντικά και ποια είναι συνολικά η ατομική και η συλλογική προσφορά όλων, στη διαδρομή των δράσεων μας.

Συμπληρώνονται έξη χρόνια από την ίδρυση στου Σωματείου μας και δυστυχώς το πρόσημο δεν είναι θετικό. Υπήρξαν αντιδράσεις, «πόλεμος» από τοπικές και κεντρικές ανώριμες πολιτικές ομάδες, οι αξιακές αρχές των οποίων, περιέχονταν στις καταστατικές μας αρχές και από αναίτιες εσωτερικές υπονομεύσεις.

Πρόσωπα υπόσχονταν και ενθάρρυναν, χωρίς ποτέ να αναλάβουν ίδια πρωτοβουλία και άλλα, ωρέχτηκαν κατά καιρούς την ανάδειξη της προσωπικής τους προβολής, σε ότι δημιουργικό αναδείκνυε η δράση μας.

Ίσως δεν κατανοήθηκε ότι η «Ατραπός Κηφισιάς», δημιουργήθηκε με τη συμβολή των ιδρυτών της, στη βάση των καταστατικών της αρχών, ως μέρος της κοινωνίας των πολιτών, για να αποτελέσει εργαλείο στα χέρια κάθε πολίτη, μακριά από κομματικές, παραταξιακές, ή και ατομικές προσαρτήσεις.

Αποτελεί συλλογικότητα ως μέρος της κοινωνίας των πολιτών και με αυτή την έννοια με τιμά να την υπηρετώ. Αν αυτή η έννοια χαθεί δε με αφορά προσωπικά και ας είμαι κατά μεγάλο μέρος, ο δημιουργός της, αφού ως υποχείριο, δε θα έχει κανένα λόγο ύπαρξης.

Η «Ατραπός Κηφισιάς» έδωσε νόημα και αξίες, στήριξε συμπολίτες που κάποιοι ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να σκύψουν στο έργο της, στις καταστατικές της αρχές που αποτελούν το στοιχείο που τους αφορά αποκλειστικά, ότι με αυτές τις καταστατικές αρχές, μπορούν ως συνεργατική κοινωνία των πολιτών, να δράσουν δημιουργικά.

Στη ζωή μου συμμετέχοντας σε διάφορα κοινωνικά, οικογενειακά ή φιλικά συμβάντα, σε κάποιες περιπτώσεις μου προσδόθηκε ο χαρακτηρισμός του «σοφού», σε κάποιες θετική συμβολή ακόμα και όταν δε μιλάω, σε άλλες ίσως στις περισσότερες ο χαρακτηρισμός του διορατικού, υπήρξαν και εκείνοι που με χαρακτήρισαν έντιμο και αγωνιστή.

Δεν στάθηκα ποτέ σε αυτές τις φιλοφρονήσεις.

Αγωνία μου ήταν και πάντα θα είναι η ποιότητα της κοινωνικής μας ζωής, ίσως και αυτός να είναι ένας από τους λόγους, που άφησα σε δεύτερη προτεραιότητα την ποιότητα της προσωπικής μου ζωής και υγείας.

Όμως από καμία φάση της κοινωνικής μου πορείας, δεν έλλειψαν εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τη δοτικότητα, ως και αγαθότητα μου, εξαιτίας ίδιου οφέλους, ακόμα και του μικρομεγαλισμού τους.

Είναι γνωστό στην κοινωνία μας, ότι πολλοί εκ των υπέρμαχων της ισότητας και της δημοκρατίας, αποτελούν μεγάλες κοινωνικές πληγές αυτών των κοινωνικών εννοιών.

Δηλώνουν τίμιοι και καθαροί, σε ότι αφορά τη δική τους εσωστρεφή έως και εγωπαθή λογική, όμως απέχουν από τη συλλογική λειτουργία και δεν αποδέχονται για τον εαυτό τους την έννοια που εκφράζει την ουσιαστική δημοκρατία, απλά την απαιτούν από τους άλλους.

Μένουν πεισματικά αμετακίνητοι σε ότι θεωρούν κεκτημένο τους και το κρύβουν στα ανυπέρβλητα ΕΓΩ τους.

Καταθέσαμε πρόσφατα στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης, μια συμβολή, μια γνώμη για το συζητούμενο θέμα που αφορούσε την Πολιτική Προστασία.

Ήταν μια πρόσκληση που μας έγινε, προκειμένου να συμμετάσχουμε ως μέρος της κοινωνίας των πολιτών, να εκφράσουμε γνώμη.

Παρακολουθήσαμε τη συνεδρίαση του Δ.Σ. που περιλάμβανε το θέμα. Προς έκπληξή μας διαπιστώσαμε ότι αυτό, ως ένα σοβαρό για την τοπική κοινωνία θέμα, θα συζητείτο στο τέλος της συνεδρίασης. Φυσικά τα θέματα που μπαίνουν στο Δ.Σ. προς συζήτηση, είναι όλα σημαντικά.

Χρειάστηκε προκειμένου να δούμε το θέμα που μας ενδιέφερε, να περιμένουμε μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα για να διαπιστώσουμε, ότι η αλλαγή της τοποθεσίας ενός περιπτέρου και η μονοδρόμηση ενός μικρού δρόμου απαιτούσαν χρόνο συζήτησης πολύ πέρα του υποφερτού, με τοποθετήσεις για τις τοποθετήσεις.

Τοποθετήσεις κωλυσιεργίας και εντυπωσιασμού. Όλες ανούσιες.

Μα είναι πολύ κρίμα, για θέματα που έπρεπε να φτάνουν σωστά προετοιμασμένα στο Δ. Σ. να μένουν ώρες τα άτομα που συμμετέχουν εθελοντικά σε αυτό, ως τα ξημερώματα, ενώ το επόμενο πρωί πρέπει να είναι στις προσωπικές τους εργασίες και υποχρεώσεις πλην του Δημάρχου ή κάποιων Αντιδημάρχων που είναι έμμισθοι.

Γιατί συμβαίνουν αυτά; Είναι ένα ερώτημα, που δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο, από μια ενεργοποιημένη και υποψιασμένη κοινωνία των πολιτών.

Εμείς διαπιστώσαμε ότι για ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως είναι η πολιτική προστασία, έγινε συζήτηση και μόνο διαγκωνισμών, την ώρα που με το ζόρι συμπλήρωνε απαρτία το Δ.Σ., αφού είχαν αποχωρήσει τα περισσότερα μέλη του από τη συνεδρίαση, μια συζήτηση, μικρότερης διάρκειας του εικοσαλέπτου.

Φυσικά χωρίς αναφορά στην κατάθεση της δικής μας συμβολής, κάτι αναμενόμενο καθώς εμείς, δεν τρέφουμε αυταπάτες.

Συνεπώς, αφού αυτό είναι το επίπεδο του Δ.Σ. της πόλης και το ενδιαφέρον του για την πολιτική της προστασία, αλλά και η ζέση του για την γνώμη της κοινωνίας των πολιτών, τότε ας μην απορούμε γιατί στην πόλη μας, δεν είδαμε και ίσως δε θα δούμε προκοπή.

Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος της «Ατραπός Κηφισιάς»

Facebook Comments