Γιώργος Μαθόπουλος: «Χάθηκε νωρίς ο δρόμος προς την κοινωνία»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος ως απλός πολίτης

Όταν η κριτική πατά σε στέρεη βάση αγνόησε τους κραδασμούς. Φράση εμπνευσμένη από τη δική μου αντίληψη, που αντανακλάται από την παιδική μου ηλικία, καθώς είχα την καλή ευκαιρία να γνωρίσω ως παιδί, αυτό που λέμε ιερά τέρατα, της ανθρώπινης ύπαρξης. Γέροντες, απλούς ανθρώπους της υπαίθρου, αγρότες, κτηνοτρόφους, που εξιστορούσαν εμπειρίες της δικής τους ταραγμένης ζωής, με όποια προίκα κουβαλούσαν ως κρυφά εφόδια. Άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή των εθνικών μετώπων για να υπερασπιστούν την ακεραιότητα των εδαφών, την τιμή και την υπόληψη της πατρίδας. Που είχαν την τύχη και γύρισαν στο σπίτι, έστω τραυματισμένοι ως και σακατεμένοι σωματικά και ψυχικά. Ο δικός μου γονιός, ζωντάνευε ως το τέλος της ζωής του, τη στιγμή του τραυματισμού του ως πολυβολητής στο Τεπελένι, λέγοντας πως ακόμα νιώθει πάνω του, το διαλυμένο σώμα από χειροβομβίδα του εχθρού, του γεμιστή του και τον ευγνωμονούσε που εκείνου το σώμα, εμπόδισε τα βόλια να φτάσουν σε ζωτικά μέρη του δικού του σώματος και μνημόνευε στη μνήμη του. Άνθρωποι που έφυγαν από αυτή τη ζωή άδολοι, αδικημένοι, πικραμένοι.

Τα χρόνια κύλησαν αργά, αλλά και τόσο γρήγορα και οι προσωπικές εμπειρίες είναι τώρα εδώ ως κραυγή αγωνίας για το μέλλον των νέων παιδιών, των εγγονών μας, όσων η ζωή μας χάρισε, τον πολύτιμο αυτό πλούτο.

Μιλώντας ως απλός πολίτης, αφού έτσι ήμουν και μεγάλωσα από παιδί, όσο και αν περί του αντιθέτου πολλάκις λοιδορήθηκα, πάντα στην περιπλάνησή μου σε όποια δρόμενα, επέλεγα την έννοια της κοινωνικής χρησιμότητας, από το ατομικό όφελος. Δεικτική είναι η εικόνα που κοσμεί το προφίλ και τη σελίδα μου υπό τον τίτλο Σκέψη και Λόγος, https://www.facebook.com/skepsikailogos δείχνοντας έτσι του λόγου το αληθές, καθώς περιλαμβάνει τις φράσεις: «Η Δημοκρατία έχει κόστος. Επέλεξα να είμαι Κοινωνικά Χρήσιμος. Αρνήθηκα να γίνω Αρεστός στις Φατρίες. Και φυσικά το Πληρώνω».

Μακρηγόρησα στον πρόλογο, όμως οι εμπειρίες διδάσκουν και τα γραπτά μένουν.

Περισσότερα από δύο χρόνια παλεύει η συνείδησή μου, όπως πάντα μου συμβαίνει για ότι κάνω, για ότι λέω, για ότι γράφω, πάνω σε τούτο το ερώτημα: Να μιλήσω ή όχι; Θα κάνω «ζημιά» ή θα «ωφελήσω»; Καμιά πειστική απάντηση δεν έχω, μέχρι την ώρα που αυτές οι σκέψεις γίνονται γραφή και είναι προστατευτική τελικά, η επιλογή του αποδέκτη τους.

Εδώ η φωνή της συνείδησης υπερτερεί, αποκτά ύφος και δύναμη, προσπερνώντας το όποιο διακύβευμα.

Στη διαδρομή ζωής, βρέθηκαν διάφορες πατριωτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, πολιτικοί σχηματισμοί, στην κατεύθυνση από το κέντρο προς τα αριστερά και όχι αντίστροφα, στην αναζήτηση της κοινωνικής έκφρασης.

Τελευταίος πολιτικός σταθμός ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ σήμερα και κοινωνικός, η «Ατραπός Κηφισιάς» που ίσως για μένα να δημιουργήθηκε, αφού υποστηρικτές της υπήρξαν κάποιοι που προσπορίζονταν τα λιγοστά οφέλη που μπορούσε να παρέχει για όσο μπορούσε, ενώ εκείνοι που όφειλαν να αξιοποιήσουν τη χρησιμότητά της στο κοινωνικό σύνολο, όχι μόνο την αγνόησαν, αλλά την πολέμησαν με λύσσα.

Κοιτώντας σήμερα πίσω, είναι θλιβερό να διαπιστώνεις, ότι οι θέσεις και οι σκέψεις σου, δικαιώνονται απόλυτα μεν, όμως μετά από μια περίπου δεκαετία στην κάθε περίπτωση και κάθε φορά. Είναι πολλά, αλλά θα χρειαστούν σελίδες τα παραδείγματα.

Βλέποντας πρόσφατα στο διαδίκτυο τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. κ. Αλέξη Τσίπρα, να παρουσιάζει το πρόγραμμα για το περιβάλλον, τον ακούσαμε να μιλά για την ανάγκη πράσινης επανάστασης για το περιβάλλον και σε λίγη ώρα, εμφανίστηκαν και εκπρόσωποι κάποιων ΜΚΟ να μιλούν για το χρηματοδοτούμενο έργο που μπορούν να παρέχουν ή που ήδη παρέχουν στο κοινωνικό σύνολο. Το ερώτημα: Οι ΜΚΟ επιλέγονται για την επανάσταση;

Αλλά μη μείνουμε σε αυτό. Καλώς να επιλεγούν. Καλοδεχούμενη η αποδοχή των προτάσεών μας, κάποιων λίγων, έστω και μια δεκαετία αργότερα από όταν τις κάναμε για πρώτη φορά, από τις αρχές δηλαδή της δεκαετίας που μόλις έκλεισε.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε κυβέρνηση πενταετίας και αυτό το διάστημα, δε δημιούργησε ικανό νομικό πλαίσιο, παρά τις αμέτρητες εργατοώρες για τις προτάσεις που αιτήθηκαν και την ενθάρρυνση ευρωπαίων πολιτών και θεσμών, πάνω στο οποίο θα μπορούσε να στηρίζεται ο τότε έντονος κινηματικός κοινωνικός «ανθός», των συλλογικοτήτων στη χώρα. Παντελώς αγνοήθηκε. Με αποτέλεσμα τη φθίνουσα πορεία της κοινωνικής αυτής αφύπνισης.

Δέκα χρόνια μετά Αξιότιμε κ. Πρόεδρε Αλέξη, έρχεστε στα λόγια μας μιλώντας για σύγχρονες ιδέες και την ανάγκη να γίνουν κτήμα της κοινωνίας. Αλλά από ποιους ζητάτε την προώθηση της πράγματι σημαντικής πρότασής σας; Από εκείνους που στην προηγούμενη δεκαετία απογοητεύτηκαν; Από εκείνους που βολεύτηκαν σε ημέτερες ΜΚΟ που αναδείχθηκαν σε βάρος της κοινωνικής συλλογικότητας και των πολιτών; Αυτές αποτελούν την προωθητική αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της κοινωνίας των πολιτών που οραματίζεστε;

Χάθηκε νωρίς ο δρόμος προς την κοινωνία των πολιτών Αξιότιμε κ. Πρόεδρε από όταν ήσασταν ακόμα Κυβέρνηση. Από όταν, οι κινηματικές συλλογικότητες ζωντάνεψαν την κοινωνική συνείδηση στη χώρα. Από όταν, ως πολιτική επιλογή σας, υπήρξε η άρνηση ένταξής τους σε ασφαλές νομικό πλαίσιο και δεν ήταν λίγες οι φορές, που έπρεπε να υποταχθούν στην κομματική σας λογική, με βάση απαιτήσεις στελεχών σας. Ζωντανά είναι τα παραδείγματα και καλό για όλους θα ήταν, να αποφευχθούν οι λεπτομέρειες.

Λέει ο λαός μας το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι και το κακό σε αυτό τον τόπο είναι να είσαι το κεφάλι, αφού θα υποστείς τις θεμιτές και αθέμιτες συνέπιες των πράξεων και των αποφάσεών σου και προπαντός των συνεργατών σου, έχεις δεν έχεις προσωπική ευθύνη.

Κρατάω δύο χωριστές προσωπικές στιγμές, που υπήρξαν και οι δύο στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μία, αφορούσε εσάς, όταν γελάσατε πραγματικά, καθώς αστειευόμενος σας είπα, δηλώνω σε όλους Τσιπρικός. Η άλλη, όταν από το βήμα του ιδρυτικού συνεδρίου τόνιζα: Έφυγα από το ΠΑΣΟΚ. Μα αν με οδηγήσετε ξανά εκεί με όποιο τρόπο, σας ευχαριστώ δε θα πάρω.

Σήμερα μπροστά στις τεράστιες κοινωνικές ανάγκες, που δημιουργήθηκαν και κατά την τελευταία δεκαετία όπου από πολιτικές σας αποφάσεις και από επιλογές συνεργατών σας, συμβάλλατε όσο σας αναλογεί, όχι με ότι από «εχθρούς» και «φίλους» αυθαίρετα σας καταλογίζεται, η απάντηση είναι καμιά πορεία δεν αναιρείται και ούτε οι στιγμές εξοβελίζονται. Δεκτές και οι άδικες ήττες που όμως κάποτε δικαιώνονται. Μια δικαίωση που αφυπνίζει όσους αδικήθηκαν, εκείνους που κρούουν και θα κρούουν τον κώδωνα στη βάση βιωματικών τους εμπειριών και θεωρήσεων, προκειμένου να μη επαναλαμβάνονται είτε από αστοχίες, είτε από επιλογή.

Από το παρελθόν ως τις μέρες μας, ο δρόμος προς την κοινωνία και μας αφορά και είναι μονοσήμαντος. Δεν αντέχει ούτε τη διπλωματία και ούτε τις μεθοδεύσεις. Είτε τον ακολουθείς δημιουργικά, είτε τον καθοδηγείς. Ως σήμερα στη βιωματική πολιτική δράση, η καθοδήγηση κυρίευσε και εδώ, έγκειται, ο σύγχρονος προβληματισμός.

Facebook Comments