Γιώργος Μαθόπουλος: «Αγώνας με το τίποτα για το τίποτα»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Αποτελεί αποτυχία το αποτέλεσμα του προσωπικού σου αγώνα ή μήπως όχι;

Είναι μόνο δική σου η ευθύνη γιατί δεν κατάφερες να υλοποιήσεις το όραμά σου, γιατί οι ιδέες σου δεν ήταν επαρκείς ή εφαρμόσιμες ή γιατί οι συνοδοιπόροι σου, εκείνοι, στους οποίους εμπιστεύτηκες την ειλικρινή σου πρόθεση, καπηλεύτηκαν τη δική σου ανιδιοτέλεια με αποφάσεις και με συμπεριφορές τους για ίδιο όφελος, άρα και τις προσδοκίες των ιδεών σου, σε βάρος, αντί σε όφελος της προοδευτικής κοινωνίας των πολιτών, στην ανάταση της οποίας εσύ προσβλέπεις και για την οποία επιμένεις να αγωνίζεσαι;

Σκέψη και λόγος είναι το σύνθετο εκείνο στοιχείο, που εκφράζει την ειλικρίνεια, την ανιδιοτέλεια, την αγνότητα, τον αυθορμητισμό. Έννοιες πανανθρώπινων αξιών, δυσεύρετες και απαξιωμένες μπροστά στον ατομισμό και το προσωπικό όφελος. Έννοιες, «επιβάλλεται να ειπωθεί όσο και αν πονάει», που δεν αξιολογήθηκαν από εκείνους που προορίζονται να υπηρετούν και είναι εξαιρετικά θλιβερό το συναίσθημα, να μοχθούν για κάποιους που δε τις κατανοούν και δεν αναγνωρίζουν την προσφορά, το μόχθο εκείνων που εθελοντικά τους παρέχουν την βοήθεια που μπορούν. Είναι διπλά θλιβερό, όταν ο εθελοντισμός γίνεται εργαλείο, στα χέρια τυχάρπαστων καιροσκόπων, μειωμένης κοινωνικής, συλλογικής και δημοκρατικής αντίληψης. Εκείνων που αγωνιούν να υποτάξουν τις αξίες, που γνωρίζοντας ότι αποτελούν το ατομικό και συλλογικό τίποτα, επιχειρούν με μεθοδεύσεις, με υποσχέσεις, με παραπληροφόρηση και με ψέματα, να κερδίζουν κάθε υγιή αξία, κάθε ευγενή εθελοντισμό. Εν τέλει υποτάσσουν την κοινωνική ανάταση και ποιοτική της αναβάθμιση, στο μέγεθος της μετριότητάς τους. Όπως γίνεται αντιληπτό, εδώ με το τίποτα, κανένας εθελοντισμός, καμιά ανιδιοτέλεια και καμιά αγνότητα, δε θα πετύχει τίποτα από τους στόχους της. Η διαχρονικά ιστορική εμπειρία έχει αυτή την αρνητική καταγραφή, όμως ο οραματισμός, με σκέψη και λόγο, επιμένει να θέλει να αγωνίζεται και να την αντιστρέψει.

Η αξία στη ζωή, δεν αναδεικνύεται από τις ατομικές κατακτήσεις σε βάρος της, αλλά από κοινωνικές απολαύσεις προς όφελός της. Εδώ εστιάζεται η σύγχυση των ιδεών και των αναγκών. Εδώ συγκρούονται ο ατομισμός και η ανιδιοτέλεια, εδώ αναδεικνύονται έννοιες όπως συλλογική λειτουργία, ατομικό πάθος για χρήμα και εξουσία και εδώ διεισδύει στο σώμα της κάθε δημοκρατικής λειτουργίας, ο άτυπος μεν, πανίσχυρος δε, συγκεντρωτισμός και εδώ η ατομική ευθύνη και ο ατομικός οχαδερφισμός, κρύβονται στο συλλογικό κοινό και εν τέλει επιφέρουν την κοινωνική απογοήτευση, για κοινή και συλλογική προσπάθεια.

Η ιστορία καταγράφοντας το παρελθόν, αποδεικνύει πως η αλήθεια δεν ακολουθεί το δίκαιο και ούτε ο χρόνος επουλώνει τις πληγές. Ο αγώνας των κοινωνικών αξιών, αναζητά συνοδοιπόρους που πιστεύουν και υπηρετούν το κοινωνικό. Τέτοιους συνοδοιπόρους οι προσδοκίες των ιδεών, δεν τις συναντούν σε αφθονία και άθελά τους εμπλέκονται με ένα συνονθύλευμα, ενός παγιωμένου τίποτα και καταλήγουν να αγωνίζονται και να μοχθούν, για το τίποτα. Ένα παγιωμένο τίποτα για το κοινωνικό και συλλογικό συμφέρον, όμως εξαιρετικά επικερδές για κάθε είδος ατομισμού ή ιδιοτελούς στόχου, που τα υπερασπίζονται με ένα τρόπο απαξιωτικό για την ανθρώπινη ηθική και αξιοπρέπεια και με κάθε αντικοινωνικό μέσω.

Μπροστά μας, είναι η σταύρωση του θεανθρώπου και αμέσως μετά είναι η ανάστασή του. Ίσως για κάποιους να αποτελεί αυτό το γεγονός, μια μικρή ευκαιρία αναλαμπής τους, να δουν πρώτα τον άνθρωπο, τη συλλογικότητά του, το κοινό συμφέρον και να τα προτάξουν, έναντι του ατομισμού και της ιδιοτέλειας.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Facebook Comments