“Εκλογική σοφία ή ειδοποιός αξία;”

Εκλογική σοφία ή ειδοποιός αξία;

Του Γιώργου Μαθόπουλου

Διίστανται οι απόψεις που μιλούν για σοφία του εκλογικού σώματος στις εκλογές, έναντι εκείνων που μιλούν για αγνωμοσύνη σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης/7ου/2019 τον έφερε στη αντιπολίτευση του εθνικού κοινοβουλίου.

Η επικράτηση της Ν.Δ. με καθαρή εντολή για κάποιους που την ψήφισαν, σημαίνει επιστροφή στην κανονικότητα, (πως το είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης: καθάρισαν τα κυβερνητικά έδρανα από τον λαϊκισμό), ενώ για κάποιους που την καταψήφισαν σημαίνει Βατερλό της ελληνικής κοινωνίας, με βάση τις ως τώρα όπως ισχυρίζονται λαϊκίστικες και ρεβανσιστικές αποφάσεις της νέας κυβέρνησης, (πως όμως το είπε ο Αλέξης Τσίπρας: το εκλογικό σώμα αποφάσισε εμείς να είμαστε στην αντιπολίτευση). 

Τι πραγματικά έπραξε το εκλογικό σώμα και όχι η ελληνική κοινωνία ή ο λαός; Μένει να το δούμε. Επισημαίνεται το, έπραξε το εκλογικό σώμα, για έναν βασικό λόγο. Είναι άλλο να κρίνεις με βάση το εκλογικό σώμα, από το να κρίνεις με βάση την κοινωνία και διαφορετικό να κρίνεις με βάση το λαό. Μα, θα πει κάποιος. Τι διαχωρισμοί είναι αυτοί, δεν μιλάμε για το ίδιο σώμα; Η απάντηση είναι πως δεν μιλάμε για το ίδιο ακριβώς σώμα, αν δούμε τους πολύπλευρους διαχωρισμούς των εν δυνάμει εκλογέων του πληθυσμού. Το εκλογικό σώμα αποτελείται από ψηφοφόρους που υπερψηφίζουν ή καταψηφίζουν με κριτήρια ιδεολογικής πολιτικής κατεύθυνσης. Από ψηφοφόρους λαϊκούς, που συχνά την ψήφο τους καθορίζουν οι ανάγκες και όχι τα πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια. Από ψηφοφόρους ανεκτικούς, που ψηφίζουν για το λιγότερο κακό. Από αντιδραστικούς, που ψηφίζουν άκυρο ή λευκό και από αδιάφορους, που απέχουν συνειδητά από την εκλογική διαδικασία, ενισχύοντας τη διάσπαση του εν δυνάμει εκλογικού σώματος, σε βάρος του συλλογικού. Αποτέλεσμα είναι να εφευρίσκονται νομοθετικές πλειοψηφικές μέθοδοι, δήθεν κυβερνησιμότητας, ώστε ένα μικρότερο ποσοστό του 40% να κυβερνά αυτοδύναμα το μεγαλύτερο του 60%, του εκλογικού σώματος της χώρας. 

Εδώ εστιάζεται η ευθύνη του εκλογικού σώματος, είτε με την επιλογή του, είτε γιατί μέρος του, δεν ανταποκρίνεται στην εκλογική υποχρέωσή του. Σημαντικός αριθμός του εγγεγραμμένου πληθυσμού στους εκλογικούς καταλόγους απέχει απαξιωτικά. Οι εν δυνάμει αυτοί εκλογείς, εκχωρούν την εξουσία τους στις δυνάμεις που μεροληπτούν υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς των εκλογέων. Η θέλησή τους δεν καταγράφεται και δεν προσμετράται. Αυτό για το δημοκρατικό πολίτευμα, αποτελεί έλλειμμα λειτουργίας που βαρύνει και τις δύο πλευρές. Αυτή των εν δυνάμει ψηφοφόρων που αδιαφορούν και αυτή των πολιτικών αντιπροσώπων, που οι πολιτικές τους πρακτικές και αποφάσεις, υπολείπονται των κοινωνικών προσδοκιών του εκλογικού σώματος, που συνεπάγεται απελευθέρωση της αντιδημοκρατικής αντίληψης που θέλει τον απλό λαό, να μη γνωρίζει όλη την πολιτική αλήθεια.

Κρίνοντας το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης/7ου/ 2019, θα μπορούσε κάποιος να πει πως εμπεριέχει σοφία, αφού οι εκλέκτορες του κοινοβουλίου, αντέδρασαν με τρόπο που κανέναν δεν αφήνει αδιάφορο. Εδώ η φράση που λέει το δύσκολο είναι να διατηρηθείς στην κορυφή από το να την κατακτήσεις, δένει με εκείνη που λέει, επιτυχία είναι να ξανασηκωθείς όταν πέσεις από την κορυφή. Αυτή τη δοκιμασία πρόταξε το εκλογικό αποτέλεσμα, επικρίνοντας την εσωστρέφεια, την έπαρση και αλαζονεία των αυλικών, διατηρώντας την εκτίμησή του για την εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην ευημερία των ανθρώπων, αντί των αριθμών νεοφιλελεύθερης οικονομικής επιλογής, ως όραμα αξιωματούχων της νέας κυβέρνησης, που διαχώρισαν τους πολίτες σε αποβράσματα και νοικοκυραίους. Τοποθέτησε το εκλογικό σώμα τον ΣΥΡΙΖΑ σε βάση επανεκκίνησης, διατηρεί όμως σε εγρήγορση το υψηλό δημοκρατικό του αίσθημα, προκειμένου να απαντήσει εκ νέου και εν ψυχρό, στην αλαζονική, υπερφίαλη, αντικοινωνική, κρυπτορεβανσιστικής λογικής πολιτική, όποιας ομάδας του κοινοβουλίου, ανεξάρτητα της επιρροής ή εξουσίας της, αν υπερβεί το αίσθημα δικαίου και προκαλέσει κοινωνική ανισορροπία.    

Ζητούμενο δεν είναι το αν έπραξε σοφά το λειψό εκλογικό σώμα, αλλά το αν η επιλογή του αξιοποιηθεί από το πολιτικό προσωπικό, ως ειδοποιός αξία εκδημοκρατισμού των θεσμικών πολιτικών λειτουργειών, που συνθέτουν τις προϋποθέσεις εξωστρέφειας και οικονομικής κοινωνικής ανάπτυξης, για ευημερία των πολιτών, με περιβαλλοντική προστασία στη χώρα.    

• Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού σωματείου με τίτλο Κοινωνική Οικονομία, Ποιότητα Ζωής, Αλληλεγγύη «ΑΤΡΑΠΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ»