Τάσος Καρασαρλής: ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΣΙΩΠΟΥΝ!!!!!!!!!!

αρχείο λήψης

Αγαπητοί φίλοι,

γινόμαστε μάρτυρες εδώ και πολλά χρόνια ενός ιδιότυπου κρυφτού μεταξύ των πολιτικών δυναμέων, εν μέσω μεγάλης οικονομικής κρίσης.

Στο καθημερινό μας λεξιλόγιο έχουν εισχωρήσει εκφράσεις και επιθετικοί προσδιορισμοί όπως προδότες, ξενόδουλοι, υποτελείς κ.λ.π., με τέτοια συχνότητα και ένταση που συχνά πυκνά αναρωτιόματε αν η έννοια της πατρίδας και του κράτους υφίσταται (ή ζούμε σε καθεστώς αναρχίας).

Είναι, πλέον ,καθεστώς η ίδια επαναλαμβανόμενη επωδός, ήτοι ,να κατηγορούν και να υπερτονίζουν τις ευθύνες των άλλων για το σημερινό αδιέξοδο, χωρίς να καταλογίζουν στην αφεντιά τους μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί.

Πίσω από την ρήση “ εσείς κυβερνούσατε τα προηγούμενα χρόνια ” κρύβουν όλοι τις τεράστιες ευθύνες που είχε έκαστος εξ αυτών, βάσει της θέσης και του ρόλου που κατείχε και διαδραμάτισε για την καταστρατήγηση των κανόνων λειτουργίας ενός ευνομούμενου κράτους.

Κανένας τους δεν αναμετρήθηκε με την ιστορία, παρά τις προκλήσεις που παρουσιάστηκαν στις εκάστοτε ηγεσίες της χώρας μας (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) είτε σε περιόδους κρίσης, είτε σε περιόδους αμεριμνησίας και ανάπτυξης.

Ο Γ. Παπανδρέου κατηγορεί την Ν.Δ., ο Κ. Σημίτης το ίδιο. Εμείς οι Νεοδημοκράτες και τους δύο, ο δε νυν Πρωθυπουργός όλους τους προηγούμενους, αλλά ακόμη και τους επόμενους!!!

Δηλαδή ένα κοκτέιλ φραστικού πινγκ-πονγκ, που μας οδηγεί μαθηματικά στον γκρεμό.

Την ίδια εποχή αν είχαν “ακοή” και “στοιχειώδη ερευνητική διάθεση” οι πολιτικοί μας θα λάμβαναν υπόψη ποιοί και γιατί προέβλεψαν την κρίση ενόσω το ευρώ ήταν ακόμα στα σπάργανα (στοιχεία Bloomberg).

Ανάμεσα σε πολλούς αναλυτές σταχυολογώ τους κάτωθι:

Ο Βρεττανός οικονομολόγος Wynne Gooley (1992) είχε θέσει το ερώτημα “Tι θα συμβεί εάν μια χώρα υποστεί μια διαρθρωτική κρίση;”

Ο Γερμανός πολιτικός Amulf Baring (1997) ανέφερε χαρακτηριστικά το εξής: “Η νομισματική ένωση στο τέλος θα καταλήξει σε μαι γιγάντια εκβιαστική επιχείρηση!”

Ο Milton Friedman Καναδός οικονομολόγος (2002) είχε αναφέρει: “ Οι χώρες δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τεράστια ελλείματα, καθώς οι δανειστές αρνούνται να παράσχουν επαρκή ρευστότητα με ευνοϊκούς όρους.

Τέλος, πολύ νωρίτερα, η Βρεττανίδα Πρωθυπουργός Margaret Thatcher το 1990 είχε πει χαρακτηριστικά ότι “έχουμε επιχειρήματα τα οποία μπορούν να πείσουν τόσο τους Γερμανούς αλλά και τις φτωχότερες χώρες ότι δεν υπάρχει διασφάλιση των επιπτώσεων ενός ενιαίου νομίσματος, το οποίο θα καταστρέψει τις ανεπαρκείς εθνικές οικονομίες”.

Εκ των πιο πάνω αναφορών εξάγεται το συμπέρασμα ότι οι τότε κυβερνώντες εθελοτυφλούσαν, αφήνοντας ανέυθυνα την διακυβέρνηση της χώρας στον αυτόματο πιλότο.

Κάνοντας αναδρομή στις κυβερνήσεις από το 1981 ο πρώην πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, μέσω της επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής του, έθεσε τις βάσεις και τα θεμέλια της δημοσιονομικής εκτροπής. Παράλληλα, την εποχή εκείνη διαμορφώθηκε ένα καταναλωτικό πρότυπο, το οποίο οδηγούσε μαθηματικά, στήν επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου και την διεύρυνση του ελλείματος του προυπολογισμού.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το δημόσιο χρέος, που αποτυπώνεται ως ποσοστό του ΑΕΠ, να αυξηθεί επί των ημερών του κατά 1050%!!

Και διερωτάται κανείς αν οι τότε διοικούντες ανέλαβαν τις ευθύνες τους ή αναγνώρισαν τα λάθη τους;

Ο επόμενος Πρωθυπουργός Κων. Μητσοτάκης και μετά από δύο αχρείαστες, επώδυνες και κοστοβόρες εκλογικές αναμετρήσεις (λόγω αλλαγής εκλογικού νόμου) και με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αύξησε το δημόσιο χρέος σε ποσοστό ΑΕΠ κατά 200%.

Εδώ πρέπει να αναγνωρίσουμε, ότι ήταν ο μόνος που διακήρυξε κατ’ επανάληψη ότι ζούμε πάνω από τις δυνάμεις μας και ότι είναι αναγκαίες οι επιθετικές αποκρατικοποιήσεις και

ιδιωτικοποιήσεις.

Παρά όμως την πρόταση του για αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας μας, σε ένα πιο σύγχρονο και Ευρωπαϊκό πρώτυπο, ο Ελληνικός λαός τον απέρριψε, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Ακολουθεί ο Κ. Σημίτης, ο οποίος αύξησε το χρέος ως προς ΑΕΠ κατά 165%, παρά την εκσυγχρονιστική του πολιτική και τις προσπάθειες του για σύγκλιση των οικονομικών μας μεγεθών για την είσοδο μας στην Ευρωζώνη.

Και παρά την επιδείνωση των στοιχείων καμμιά συγγνώμη δεν ακούστηκε, αλλά ούτε και αυτοκριτική.

Ακολουθεί η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή μετά από 11 χρόνια της ΝΔ εκτός εξουσίας, που ανέλαβε την τύχη της χώρας με σύνθημα την επανίδρυση του κράτους.

Επιχειρείται η γνωστή απογραφή και η πολιτική της ήπιας προσαρμογής, χωρίς όμως να θίξει τα κακώς κείμενα στη Δημόσια διοίκηση, στις ΔΕΚΟ και στα ασφαλιστικά ταμεία.

Επιπρόσθετα έρχεται και η παγκόσμια οικονομική κρίση με συνέπεια την επιδείνωση των οικονομικών δεικτών της χώρας μας και με αποτέλεσμα να βγούν στην επιφάνεια πιο έντονα και πιο επικίνδυνα οι χρόνιες παθογένειες της Ελληνικής οικονομίας.

Η απόρροια όλων αυτών ήταν επίσης η αύξηση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά 63%!

Και εδώ έλειψε η αυτοκριτική ή έστω αναγνώριση ευθυνών για την αναβλητικότητα λήψης δραστικών μέτρων περιστολής των δαπανών.

Την συνέχεια την γνωρίζουμε με τις αχρείαστες εκλογές του 2009 και του 2015 οι οποίες επιβάρυναν σημαντικά την ήδη υφεσιακή Ελληνική οικονομία.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει να τονίσουμε τον ρόλο των ηγεσιών των συνδικαλιστικών και θεσμικών οργάνων και το μέγεθος της ευθύνης που τους αναλογεί (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΔΕΚΟ,ΟΤΟΕ, ΕΒΕΑ ΣΕΒ). Συγκεκριμένα, ενώ διέθεταν ειδικούς επιστημονες/αναλυτές που θα μπορούσαν να διαγνώσουν το μέγεθος και το βάθος της κρίσης, όχι μόνο δεν αντέδρασαν με ηχειρές διαφωνίες η εστω να ακολουθήσουν συνεναιτικές πολιτικές , τουναντίον συμμετείχαν δυναμικά στη διεκδίκηση προνομίων. Ούτε και εδώ είχαμε κάποια αυτοκριτική ή αναγνώριση λανθασμένης τακτικής.

Με άλλα λόγια η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια στερήθηκε ηγετών αποφασισμένων να δουν κατάματα την αλήθεια και το πρόβλημα και να θελήσουν να το λύσουν ριζικά. Στα Δημοκρατικά καθεστώτα ο σωστός ηγέτης, ο εκλεγμένος από τον λαό, δεν θα πρέπει να επικαλείται τα λάθη και την ανικανότητα των προηγουμένων και να διοικεί γραφειοκρατικά, συνεχίζοντας το ίδιο μοντέλο, φοβούμενος τις αλλαγές και το πολιτικό κόστος. Ο Ηγέτης αναζητεί λύσεις, δεν αναμασά παλιές πολιτικές, έστω και αν ανήκουν στον ίδιο τον πολιτικό του χώρο, ενεργοποιεί δυνάμεις και μέσα που αδρανούν, υιοθετεί και προσαρμόζει τακτικές ανάλογα με το περιβάλλον και τις εκάστοτε συνθήκες. Η προσκόλληση σε πάγιες αποτυχημένες τακτικές και η αδρανοποίηση, όταν οι άλλες χώρες τρέχουν να προλάβουν τις εξελίξεις , δεν μπορεί παρά να αποβούν καταστροφικές για την χώρα μας.

Συνεπώς έχοντας σαν οδηγό γιά το ξεπέρασμα της κρίσης και του φόβου μάς, τον διάσημο Ρωμαιό στωικό φιλόσοφο Σενέκα επαναφέρουμε στο προσκήνιο τήν ρήση του

((Timendi causa est nescire )).

΄Ητοι η αιτία του φόβου ειναι η άγνοια !!!

Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ενα μοναδικό λόγο .

Για να μας αφυπνίσουν από την λήθαργό μας !!!!!!!!!

 

 

 

Τασος Καρασαρλης

χρηματοοικονομικος συμβουλος

πρωην Γεν. διευθυντης FBBANK

 

Facebook Comments