…ο dislike…: “αιτιολογώντας με μάγια την αδυναμίαν εκτέλεσης έργου…”

Εκείνη την πρωίαν της Τετάρτης,περί τας αρχάς Μαϊου, καθώς ηνοίχθη η
πόρτα του γραφείου και εισήλθεν ο Άρχων,δεν επέρασε εν λεπτόν, και η
ακόλουθος σύμβουλός του αφήκε βαθείαν κραυγήν εκπλήξεως.

–         Ιδέτε εδώ!…έλα να ιδείς.

Ο Άρχων έκαμε πέντε βήματα προς το μέρος όπου τον εκάλει η
σύμβουλος.Δίπλα εις την μεγάλην τράπεζαν του γραφείου,όπου απετίθεντο
συνήθως διάφορα έγγραφα,έκειντο φύρδην μίγδην μερικά αντικείμενα ξένα
όλως προς τον χώρον,τα οποία ήτο όλως άπορον πως ευρέθησαν εκεί. Εν
πρώτοις αγριολούλουδα,σταχυοειδή,  ολίγαι κλωσταί,μακραί μαύραι
γυναικείαι τρίχες,μικρά κόκκαλα και τέλος εν κρανίον. Τι ήσαν όλα
αυτά; Και τι ήθελαν εκεί; Βεβαίως μάγια, εχθροί του Άρχοντος τα είχαν
ρίξει.

Ο Άρχων εγέλασε.Δεν εφαίνετο να πιστεύει τα μάγια.

Η σύμβουλος συνέπλεξε τας χείρας της εν αδημονία.

-Μάγια σας κάνανε,Άρχοντα,μάγια!..

-Δεν είναι τίποτα,αγαπητή μου,μάζωξέ τα να τα πετάξεις.

Κάμε γρήγορα,διέταξε ο Άρχων εν ανυπομονησία,πριν τα δουν και άλλοι
και τότε η τρίχα γίνεται τριχιά.

Έτι λαλούσης αυτής εισήλθεν ο προεδρεύων,συνοδευόμενος και από
αντιδήμαρχον. Διευθύνθησαν προς το μέρος της τραπέζης. Έτεροι, ως τα
είδον,έρριψαν βλέμμα ανήσυχον προς τα μαγικά αντικείμενα και αφήκαν
κραυγήν θάμβους και φόβου.

-Μπα … τ’ είν’ αυτά,Άρχοντα μ’.

Εδείκνυαν τα αραιά διαλείποντα οδόντια και τα χάσματα των οφθαλμών του κρανίου.

–         Αγαπητοί μου,διαπίστωσα πως δεν διδάσκονται επαρκώς
ανθρωπολογίαν και ανατομίαν … είναι αρμόζον να μελετούν τους σκελετούς
των αποθαμένων και να μην έχουν οι πολίτες προλήψεις. Δι’ αυτό
παρήγγειλα να μου φέρουν αυτό το κεφάλι και τα κόκκαλα, δια να
διδαχθούν από πού και πως είμεθα φτιασμένοι και το κυριότερο να
αντιληφθούν ποια μυαλά τους διοικούν. Καιρός είναι να λάβουν μίαν
ιδέαν γι’ αυτά τα πράγματα,κοντεύουν εκλογές, και πως θα κάμουμε κι
ημείς φιγούρα;

Εισήλθον και υπάλληλοι εις το γραφείον και ένας εξ αυτών έκραξε: Τώρα,
τι να κάνουμε! Τ’ ήταν αυτό… Μη λες,Άρχοντα μ’, πως τα είχες
παραγγελιά,για να μάθεις τους πολίτες κατά πως είμαστε
φτιασμένοι.Μάγια σας ρίξανε,γι’ αυτό πάνε τα πράγματα από το κακό στο
χειρότερο.Τώρα χρειάζεται αγιασμός, να ψαλούν εδώ … ξορκισμοί να
διαβαστούνε …Μην αρχινάτε τίποτα, όπως μέχρι τώρα, πριν ξορκιστεί ο
εχτρός από δω μέσα.

Μία πολίτης ,επλησίασε προς τα μάγια,και ήρχισε να θεωρεί μετά
προσοχής το κρανίον.

–         Να,εδώ είναι γραμμένη η μοίρα μας, είπε δεικνύουσα τα σημεία
συναρμογής  του μετώπου. Εδώ είναι γραμμένο το ριζικό μας.<< Έπαθα,
παθαίνω,θα πάθω>>.

–         Τι θα πει αυτό; ρώτησε μία υπάλληλος.

–         Αυτό θα πει,κορίτσι μ, ξέρουμε όσα πάθαμε, μα δεν ξέρουμε τι
μας περιμένει.

Όλοι απορούν: πως και πόθεν εισήλθε το πρόσωπον το οποίον είχε ρίψει
αυτά τα περίεργα πράγματα εντός του γραφείου.Η πόρτα  ήτον
κλειδωμένη,ο συναγερμός ενεργοποιημένος,οι φύλακες δημοσίων κτιρίων
εις τας θέσεις τους … από την στέγην τάχα,καθώς λέγουν οι
εξορκισμοί,κατήλθεν ο εχθρός ή από το ισόγειον δάπεδον του κτιρίου
ανήλθε το καταχθόνιον δαιμόνιον; Ελέχθη,εκ των κακόγλωσσων,ότι το όλον
σκηνικό ήτο στημένο,αιτιολογώντας με μάγια την αδυναμίαν  εκτέλεσης
έργου, την ανυπαρξίαν χάραξης πολιτικής και προσπάθεια διατήρησης εις
την επικαιρότητα.

Κακοί είναι ότι θέλουν λένε.

…ο dislike…