Σωτήρης Γλυκοφρίδης: Από πού πηγάζει η έννοια της αθανασίας

Καθόμουν και σκεφτόμουν ένα πρωί με βάση κάποιες υποθέσεις για το γιο μου, από πού πηγάζει η έννοια της αθάνατης ζωής. Πηγάζει από τη βιολογία. Κατ αυτήν πηγάζει από την έλλειψη αθανασίας μέσω της εξελικτικότητας. Δεν είναι ιδεαλιστικό φαινόμενο αλλά πραγματικό. Και θα εξηγήσω τι εννοώ:

Κατ’ αρχήν, το πρωτοκύτταρο είναι πρακτικά αθάνατο. Η αμοιβάδα, για παράδειγμα, είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία ίδια με την αρχαϊκή, καθώς αναπαράγεται με απόσχιση, με κλωνισμό κατ΄ ουσία. Τα γονίδιά της είναι τα ίδια με τα αρχαϊκά.

Κατά την εξέλιξη, όταν δεν μπορεί λόγω ¨γήρατος¨ να αναπαραχθεί, βρίσκει μια ¨φρέσκια¨ θυγατρική και ενώνεται μαζί της, ανταλλάσσοντας εσωπλασματικά υγρά. Και αναζωογονείται και αναπαράγεται πάλι ενώ η θυγατρική έχει πρακτικά γεράσει, αλλά το ισοζύγιο της ζωής είναι θετικό. Μια κάποια στιγμή θα βρεθεί να ανταλλάσσει υγρά με μια που ο βαθμός συγγένειας θα έχει απομακρυνθεί. Αυτό είναι φαινόμενο ρατσισμού και ομοφυλοφιλίας, που ανιχνεύεται στις θεογονίες των λαών και στο λαϊκό ρατσισμό. Ομοφυλοφιλία και ρατσισμός είναι αρχέτυπα του μη εξελισσόμενου ανθρώπου. Το θέμα είναι πως αυτό που παραμένει ίδιο, πρακτικά αθάνατο, είναι τα γονίδια. Τα γονίδια είναι και φορέας της αθανασίας.

Ο άνθρωπος είναι βιολογικά ένα εξελιγμένο ον. Η φύση για να μη συμβούν φαινόμενα ομοιο-αιματοφιλίας, αλλά για να αναζωογονούνται τα βιολογικά ¨υγρά¨, έσπρωξε τα όντα στη διαφορετικότητα. Η βιολογική διαφορετικότητα είναι και βαθμός της εξέλιξης. Στο ανθρώπινο ον, οι μιγάδες και οι αναπαραγόμενοι με μακρύτερου βαθμού συγγένειας από τη ¨ράτσα τους¨, προκύπτουν πιο ισχυροί οργανισμοί. Η φύση απεχθάνεται το όμοιο. Στο ανθρώπινο γονιδίωμα μετέχουν κατά ένα μέρος φαινομενικά ίσο, γονοτυπικά όμως άνισο (λόγω DNA μιτοχονδρίων που είναι μόνο από τη μητέρα), και τα δυο είδη. Κυριαρχεί όμως ουσιαστικά – γονιδιακά το θήλυ. Κατ’ ουσία το αναπαραγόμενο ανθρώπινο είδος αποτελείται από γονίδια απομακρυσμένα, ¨μπερδεμένα¨ και μικτά, σε σχέση με την αρχική του βάση. Έχει δηλαδή απομακρυνθεί από την πρωτογενή γονιδιακή ¨καθαρότητα¨, λόγω εξελικτικότητας, αλλά η βασική του δομική ουσία, παραμένει. Η γονιδιακή αθανασία. Αυτός είναι τελικά ο βιολογικός λόγος της χαμένης και απομακρυσμένης εξελικτικά, πρωτογενούς αθανασίας.

Τα γονίδια την αναμνήσκονται, τα γονίδια είναι ο πυρήνας της αθανασίας. Από τη στιγμή που ένα κύτταρο ως ζυγωτό χωρίζεται σε δυο, τέσσερα, οκτώ, κλπ. μέχρι τη στιγμή που θα ενωθεί με ένα απόμακρο και ¨ξένο¨, προς δημιουργία εξ ημισείας ενός νέου όντος, από τη στιγμή που το εμβρυικό βλαστοκύτταρο δημιουργεί, έως διαχωρισμένο να πεθάνει από την εξελικτικότητα και την κατάτμηση, χάνει σταδιακά το προτέρημα της ζωτικής αθανασίας, εξαχνούμενο προς τη φύση ή Θεό.

Εν κατακλείδι, η αθανασία δεν προκύπτει αίσθημα ιδεολογικό παρά γεγονός βιολογικό. Η φύση δεν στηρίζεται στον ιδεαλισμό, στηρίζεται στα γεγονότα.

Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε…