Γιώργος Μαθόπουλος: «Το καθισμένο στραγάλι στο λαιμό»

Γράφει ο Γιώργος Μαθόπουλος

Ακούγεται συχνά από όλους και όλες τις πλευρές αυτής της ζωής του ανεπτυγμένου κόσμου, πως για πολλά από τα ζητήματα της καθημερινότητάς μας είναι και ζήτημα δημοκρατίας.

Της δημοκρατίας που την ορίζουν αξίες όπως, εργασία για όλους, ατομική ελευθερία, ανάδειξη σκέψης, γνώμης, παρέμβασης, καινοτομίας. Η δίκαιη διανομή των αγαθών και διαχείριση του παραγόμενου πλούτου. Μίας δημοκρατίας αδιαίρετης, με σωστά ενημερωμένους πολίτες, με αποφάσεις που παίρνονται στη βάση της αρχής της πλειοψηφίας, με την αντικειμενικότητα ως μοναδική προϋπόθεση.

Η δημοκρατία των σωστά ενημερωμένων πολιτών, που αναζητείται σε μήκη και πλάτη αυτού που αναφέρεται ως ανεπτυγμένος κόσμος και που θα μπορούσες να τη βρεις στο μέγεθος των αρχών και των αξιών της, είναι ένα απόμακρο ζητούμενο. Ίσως η «Πνύκα της αρχαίας Ελλάδας σύμφωνα με τις γραφές» αν γράφτηκαν απαλλαγμένες από κάθε μορφή υποκειμενικότητας, να ήταν η εστία αναζήτησης, στον αποπολιτισμένο σημερινό κόσμο των εξουσιών του κέρδους.

Γιατί είναι αλλιώς να ερμηνεύουν την πλανητική δημοκρατία, αλλά και τον πολιτισμό όλων των εθνοτήτων εν έτη 2020, κάποια άτομα όπως: Jeff Bezos, Bill Gates, Bernard Arnault, Warren Buffett, Alice Walton, Qin Yinglin, Βαρδής Βαρδινογιάννης κ.α. Δείτε εδώ τη σχετική λίστα: https://www.forbes.com/billionaires/?cdlcid=5d01057e1802c8c524bb525f και αλλιώς να την ερμηνεύουν άτομα της μεσαίας τάξης με βάση την καθημερινότητά τους, εργαζόμενοι είτε στη βιομηχανία, είτε στον πρωτογενή τομέα, είτε στον πολιτισμό και είναι πολύ αλλιώτικο να την ερμηνεύουν άτομα, που είναι άνεργοι και άστεγοι.

Εδώ βέβαια και περιοριζόμενοι στη χώρα μας, υπεισέρχεται ο ρόλος της πολιτικής, των πως τα λένε, των συστημικών δημοκρατικών κομμάτων! Νάχαμε δηλαδή να λέγαμε. Βέβαια ας γίνει κατανοητή η καθ’ υπερβολή έκφραση, μα είναι ένα στραγάλι καθισμένο στο λαιμό που πρέπει να βγει πριν προκαλέσει τον απόλυτο πνιγμό.

Δυστυχώς για τα πολιτικά κόμματα της χώρας, τίποτα δε δείχνουν ότι διδάχτηκαν από την προγονική αξιακή δημοκρατία. Την περήφανη αρχαία Ελλάδα που καταδυναστεύτηκε και αυτή από δικά της λάθη. Τα σύγχρονα πολιτικά κόμματα, ελάχιστα εφαρμόζουν τη δημοκρατία των αξιών, παρά τα αντιθέτως καθημερινά λεγόμενά τους. Οι πολιτικές και κομματικές πρακτικές τους, καθένα υπό τις ειδικές του συνθήκες, αποφασίζουν με τρόπο που κατακερματίζει την αντικειμενικότητα στις ανάγκες των πολλών. Αποφασίζουν αντίθετα με τις αξίες στο όνομα της λαϊκής ευημερίας, που θέλουν να λένε πως υπερασπίζονται και εδώ εισχωρεί το στραγάλι της υποκρισίας στο λαιμό που κάποιοι το καταπίνουν αμάσητο, άλλοι τσακίζουν τα δόντια τους και άλλοι εξαντλούνται στην απέλπιδα αποπνικτική τους προσπάθεια.

Δεν είναι δίκαιη η δημοκρατία μας, η θολή δημοκρατία που βιώνουν οι πολλοί. Δεν έχει δημοκρατική λογική η κάθε έννοια που παροπλίζει, που παραγκωνίζει, που υποτιμά, που δεν αποδέχεται τη συλλογική έκφραση, όταν εφαρμόζει την αρχή της γνώμης του ενός.

Θα περίμενε κανείς από τη σύγχρονη γενιά των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, λιγότερη πρεμούρα για την ατομική τους επικράτηση, στον αγώνα για την εξουσία. Θα περίμενε να δει να αναπτύσσεται και να τη στηρίξει, στη βάση βέβαια των διαφορετικών ιδεών που η κάθε ιδεολογική πλευρά επικαλείται, μια δομημένη, μια οργανωμένη, μια σύγχρονη και ενιαία στρατηγική της χώρας, για τη χώρα και τους υπηκόους της. Αντί για αυτό, βιώνει κάθε πολίτης μια ανούσια κοκορομαχία τόσο στα μικρά, όσο και στα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν και που ανοίγουν την όρεξη εξωγενών συμφερόντων, να υποδαυλίζονται για μια ανούσια πολιτική «νίκη», αφήνοντας τόσο τις αξίες της πολιτισμικής ιστορίας της χώρας, να αναπτύσσονται από αλλοεθνείς δυνάμεις τόσο διαστρεβλωμένες που δημιουργούν εντυπώσεις και αλλοίωση των δημοκρατικών αξιών της χώρας. Ποια πολιτικά κόμματα και με ποιες ιδέες σήμερα, είναι σε θέση να ανατρέψουν αυτή την παγιωμένη διεθνικά αντιδημοκρατική αρχή, αποτελεί το πολύ μεγάλο ζητούμενο. Ποια κόμματα και με ποιες πολιτικές πρακτικές θα αντιστρέψουν την ορμή του κέρδους και θα μετατρέψουν την πολιτική δομή της χώρας σε ένα πεδίο στρατηγικού σχεδιασμού για περιφερειακή ανάπτυξη και πλουτοπαραγωγική αξιοποίηση των δυνατοτήτων του πρωτογενούς τομέα και την ανάδειξη του αυθεντικού πολιτισμού της χώρας, παραμένει το μεγάλο ερώτημα. Είναι δυστυχώς απογοήτευση αυτή η πολιτική ανεπάρκεια της χώρας για τις απερχόμενες και συγκεντρώνει μεγάλή αβεβαιότητα, στις μελλοντικές γενιές της.

Χάθηκε οριστικά και αμετάκλητα, το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, τόσο εκείνων που επικαλούνται ευημερία και την ηρεμία των «νοικοκυραίων», όσο και εκείνων που επικαλούνται την ευημερία και το δίκαιο του λαού και των αγώνων του.

Σήμερα η χώρα και ο κόσμος έχουν περάσει ανεπιστρεπτί το κατώφλι του μέλλοντος. Ενός μέλλοντος διαφορετικού των δομημένων σκέψεων και πρακτικών, στην κούρσα επιβίωσης και ευημερίας του ανθρώπινου γένους. Χρειάζεται όσο ποτέ να προσαρμοστεί στο αδιάβλητο, στο νέο οικοσύστημα, στην αλληλεγγύη, στην επιβίωση, ξεχνώντας κάθε έννοια ανταγωνισμού. Το ερώτημα και εδώ είναι αδήριτο. Μπορούν τα σημερινά πολιτικά κόμματα της χώρας και οι διεθνείς πολιτικές να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες ζωής ή θα οδηγήσουν στην εποχή των σπηλαίων, μένει να φανεί.

«Ο Γιώργος Μαθόπουλος είναι πρόεδρος του Σωματείου «Ατραπός Κηφισιάς»