“Νομικά Fund – άσματα του παρελθόντος, πιθανή μελλοντική απειλή για τους καταθέτες”

Άρθρο του Α. Γιαννακόπουλου  στην εφημερίδα ΑΞΙΑ.

Ποιος δεν θυμάται τα μετοχοδάνεια των συστημικών Τραπεζών το 1997…! Ακολούθησε το χρηματιστηριακό κράχ του 1999 και το Μάρτιο του 2003 το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών έφτασε στις 800 μονάδες, στα ίδια επίπεδα με αυτά του σήμερα (είχαν προηγηθεί οι δηλώσεις Παπαντωνίου και άλλων για στόχο 7.000 μονάδες!). 

Υπήρξε πλήρης κατάρρευση της οικονομίας, εξαφάνιση περιουσιών φυσικών αλλά και νομικών προσώπων (εταιρειών) σε περίοδο που το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό και πολιτικό σύστημα δεν αντιμετώπιζε τα προβλήματα του σήμερα.

Και τότε σε ότι αφορά τους «κατεστραμμένους», ισολογισμούς των Τραπεζών ήρθε να «καλύψει» ο περιβόητος νόμος 3156/2003 του τότε Υπουργού, υπόδικου σήμερα, κ. Γιάννου Παπαντωνίου περί ομολογιακών δανείων και τιτλοποίησης «καμένου» κατά κανόνα ενεργητικού των Τραπεζών που αφειδώς είχαν μοιράσει μετοχοδάνεια, καταναλωτικά, στεγαστικά και οι Τραπεζικοί αλληλόχρεοι (πιστοδοτικά όρια) ήταν γεμάτοι από επιταγές ευκολίας με μπλοκ που μοίραζαν οι τότε και τώρα τραπεζικοί….

Ο νόμος Παπαντωνίου, στη μετέπειτα εποχή της κρίσης, 2003 και έως το 2013 λειτούργησε ευνοϊκά για τις Τράπεζες αφού πίσω κρύφτηκαν οι ευθύνες και ο καταλογισμός ευθυνών σε στελέχη κατά κανόνα υψηλόβαθμα… (Την πλήρωσε μόνο ο Ψωμιάδης που ήταν από τους πρώτους που κάνοντας χρήση του τότε νομικού πλαισίου τιτλοποίησε μερικά δις στεγαστικών δανείων…)

Προωθείται σχέδιο αναδιάρθρωσης των Τραπεζών τον Οκτώβριο με νόμο του … Γιάννου Παπαντωνίου του 2003! 

Σύμφωνα με το νόμο, οι Τράπεζες είχαν δυνατότητα να δημιουργήσουν εταιρείες ειδικού σκοπού με μετοχικό κεφάλαιο μερικές λίρες ή ένα € (τις έκαναν στο Δουβλίνο κατά κανόνα σε νομικά γραφεία 30 το πολύ τ.μ.),  τιτλοποιούσαν (ομαδοποιούσαν) εκατοντάδες ή και χιλιάδες δάνεια σε αριθμό, τα μεταβίβαζαν με υποτιμημένη αξία και άλλη εταιρεία διαχείρισης (της ίδιας της Τράπεζας) αναλάμβανε να τα διαθέσει σε ομολογιούχους ή στην αγορά του Χρηματιστηρίου της Ιρλανδίας και αλλού…

Αυτό κράτησε μερικά χρόνια (2007 – 2013) αφού όταν ήρθε η εποχή της βαθιάς κρίσης, η αδυναμία αποπληρωμής των ομολογιών από τις Τράπεζες με την ταυτόχρονη διόγκωση της αδυναμίας πληρωμής των τιτλοποιημένων δανείων από τους δανειολήπτες, τις ανάγκασε να δημιουργήσουν βιομηχανία καταγγελιών επιχειρηματικών δανείων κυρίως και αγοράς των τιτλοποιημένων δανείων πάλι από τις ίδιες (περίοδος 2013 – 2015).

Δανειολήπτες σε κρίση, Τράπεζες με εξωλογιστικά συστήματα παρακολούθησης των κινήσεων των λογαριασμών, υπερχρεώσεις δανειοληπτών από τα «σούρτα – φέρτα» των δανείων, αδυναμία παρακολούθησης από το ενεχυροφυλακείο (οι τιτλοποιήσεις καταχωρούνται ακόμα σε χάρτινα βιβλία, ολόκληρους τόμους), δικηγόροι παραστάτες δανειοληπτών σε διαδικασίες ανακοπής να πληρώνουν για να πάρουν αντίγραφα πεντάευρα ανά σελίδα και τελικά χιλιάδες € και έναν Τραπεζικό μηχανισμό να «σκορπάει» προσωπικά δεδομένα ανά την υφήλιο για να θησαυρίζουν ορισμένα νομικά γραφεία που πιέζουν τους δανειολήπτες να πληρώσουν, με απειλές, με προσωπικό να ενεργεί ως «κουκουλοφόροι» τρομοκράτες για να προσθέσει εκείνη την περίοδο δεκάδες αυτοκτονίες ευαίσθητων κατά κανόνα πολιτών, θύματα της συνείδησής τους αλλά και της κρίσης…

Και βλέποντας οEFSM, το ΤΧΣ και η ελληνική πολιτεία το πραγματικό αδιέξοδο, τα κόκκινα δάνεια να φτάνουν στα 100 δις, ενεργοποιεί νέο νομικό πλαίσιο με το Ν. 4354/2015 και τις διορθώσεις του δημιουργώντας ένα πρώτο, εν πολλοίς με κενά νομικό πλαίσιο που αφορά στα κόκκινα δάνεια και τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, οι οποίες πέραν των άλλων υποχρεούνται να έχουν έδρα στην Ελλάδα ή σε χώρες με μη προνομιακό καθεστώς (η Ιρλανδία έχει 12,5%, είναι Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος με προνομιακό καθεστώς) και να διαχειρίζονται Τραπεζικές απαιτήσεις (δάνεια συμπολιτών μας) με κοινωνική ευαισθησία, με επαναφορά του Κώδικα Δεοντολογίας και με σεβασμό στα προσωπικά δεδομένα (GDPR)….

Και εδώ μπαίνουν τα ερωτήματα: 

Υπάρχουν πραγματικά Fund που αγοράζουν δάνεια με ζεστό χρήμα ή πίσω κρύβονται επιτήδειοι και Τράπεζες που αγοράζουν με πίστωση τα μεταβιβασθέντα από τις Τράπεζες δάνεια στα Fund – άσματα με τιμή στο 15 % της ονομαστικής αξίας τους;  Και αφού ο Ν. 4354/2015 το προβλέπει ρητά, γιατί οι Τράπεζες δεν καλούν το δανειολήπτη να αποπληρώσει με το ίδιο discount το δάνειό του; Γιατί προτιμούν να εξαφανίσουν τα ίχνη των δανείων, της όποιας Τραπεζικής συμπεριφοράς στο παρελθόν, μέσα από τις τιτλοποιήσεις και όχι μέσα από την εφαρμογή του νόμου; Για εξυγίανση δεν μιλούν όλοι;

Γιατί το Ελληνικό Δημόσιο, το πολιτικό σύστημα δεν παρεμβαίνει στις στρεβλώσεις, γιατί «καλύπτει» την εξαφάνιση ιχνών του παρελθόντος με μεταβιβάσεις δανείων που πάλι χειρίζονται Τραπεζίτες των ιδίων αποτυχημένων Τραπεζών που ανακεφαλαιοποιήθηκαν από τη φορολογία των Ελλήνων, τις περιουσίες των οποίων βγάζουν σε πλειστηριασμούς πολλές φορές πριν τα Δικαστήρια αποφασίσουν για τις ανακοπές που ασκούνται και έμμεσα αποδέχονται (αναμένεται) νέα έμμεση ανακεφαλαιοποίηση με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου;

Το πρόβλημα υπάρχει, το παρελθόν δεν εξαφανίζεται, ο νόμος Παπαντωνίου παρέχει κάλυψη σε «αμαρτίες» του παρελθόντος, δεν είναι δυνατόν να αποτελεί λύση όπως διατείνεται ο Υφυπουργός Οικονομικών σήμερα, κ. Ζαββός που θα βάλει «ταφόπλακα» στο χρήσιμο μεν Τραπεζικό σύστημα με κίνδυνο ακόμα και στις καταθέσεις των πολιτών ….

Όσο είναι καιρός και πριν το νομοσχέδιο που προωθείται ψηφιστεί είναι ανάγκη να προσεγγίσουν πολιτικοί και Τράπεζες, ΤΧΣ και άλλοι αρμόδιοι, λύσεις μιας απόλυτα μηχανογραφημένης bad bank με νέους ικανούς ανθρώπους, όχι Τραπεζίτες παλαιάς κοπής «βουτηγμένους» σε αμαρτίες του παρελθόντος που μεταφέρονται από τις Τράπεζες στις θυγατρικές των Τραπεζών Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων για να δώσουν τάχα λύση.

Η πολιτεία, η νεοεκλεγείσα Κυβέρνηση, ο Νομικός κόσμος, η Δικαιοσύνη πρέπει να οδηγήσουν τη χώρα σε κανονικότητα. Νόμοι Παπαντωνίου, πρακτικές τιτλοποιήσεων Ψωμιάδη, αγοραπωλησίες Κυπριακών Τραπεζών σε μια νύχτα με συμβάσεις «διάτρητες» δεν μπορούν να οδηγήσουν στο 2020, τότε που στο εξωτερικό σχεδιάζουν τα χρηματιστήρια δανείων τη στιγμή που η μόχλευση στον παγκόσμιο χώρο παίρνει τρομακτικές διαστάσεις και η Ελλάδα θα αποτελεί οικονομική ουρά με πολιτικό moto εικοσαετίας τη λέξη … ΑΝΑΠΤΥΞΗ που όμως δεν ήρθε ποτέ!

Ο Αναστάσιος  Γιαννακόπουλος είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Ε.Μ.Π, MBA, Financial Advisor